‘n Tweede Lewe Is Nie ‘n Metafoor Nie

Daar is uitdrukkings wat ons ligtelik gebruik — ‘ek voel herbore,’ ‘ek het van voor af begin.’ Gewoonlik is dit metafore. Dan is daar oomblikke waarin daardie woorde ophou simbolies te wees en letterlik word. Ek het die lewe as ‘n deurlopende lyn verbeel, met hoogtepunte en laagtepunte maar altyd dieselfde reis. Toe het die dag gekom toe ek verstaan het ‘n lewe kan onderbreek word sonder dat die liggaam sterf — ‘n identiteit, ‘n sekerheid, ‘n beeld van jouself kan eindig.

Aanvanklik probeer ‘n mens weerstaan, herstel, terugkeer na normaliteit. Toe het ek iets moeilik-aanvaarbaars verstaan: die voorheen bestaan nie meer nie. Dit is een van die duurste lesse van die lewe, want dit vereis ‘n klein roubeklag — die roubeklag van wat ons was. Daar is die oomblik wanneer ‘n weergawe van ons sy taak voltooi, en plek maak vir iets anders.

Die probleme kom nie net van die wêreld wat verander nie. Dit kom van die feit dat ons dit steeds interpreteer met oë wat aan die verlede behoort. Stadig lyn iets weer op, deur honderde klein aanpassings, nuwe prioriteïte, nuwe vrae. Dis toe ek begin het om wedergeboorte te verstaan: dit bestaan nie daaruit om weer jonk te word of foute uit te vee nie. Dit bestaan daaruit om ‘n nuwe verhouding met alles wat gebeur het, te skep.

Aan die einde van die pad sien ek nie een enkele lewe nie. Ek sien minstens twee — die eerste gebou op verwagtinge, die tweede op begrip. Dis waarom die titel van hierdie drumpel geen oordrywing bevat nie. Daar is oomblikke waarin ons nie net rigting verander nie. Ons verander bestaan. En ‘n tweede lewe is nie ‘n metafoor nie. Dit is wat oorbly nadat die eerste alles geleer het wat dit kon leer.