Buite Elke Voorspelling

Daar is ‘n vreemde arrogansie wat mense vergesel: ons glo ons kan die lewe voorspel. Ons bring jare deur om planne, strategieë, begrotings, projeksies te bou. Dan kom die werklikheid, en die werklikheid het nog nooit ons skedules gelees nie. Die belangrikste wendinge het altyd sonder ‘n afspraak aangekom — soms as geleentheid, soms as verlies, soms as siekte. Die verskil word eers agterna verstaan.

Wanneer die tafel verander, verdwyn opgehoopte ervaring nie, maar dit word onvoldoende. Jy moet weer leer, weer waarneem, weer luister. Dit is verneder, en terselfdertyd buitengewoon — dit herinner ons daaraan dat ons baie langer studente is as wat ons glo. Die mense wat ek die meeste bewonder, is nie dié wat die toekoms korrek voorspel het nie. Dit is dié wat geweet het hoe om deur toekomste te beweeg wat hulle nie voorspel het nie.

Onsekerheid is nie ‘n stelselfout nie. Dit is die stelsel. Wanneer jy dit uiteindelik aanvaar, hou jy op om absolute beheer na te jaag en begin jy soos ‘n ontdekker te leef — met aandag, respek, nuuskierigheid. Die beste dinge en die slegste dinge stuur nooit ‘n voorstellingsbrief nie. Hulle kom aan, hulle verander die landskap, en dit is aan ons om te besluit wat om daarmee te doen.

Baie van die ervarings wat ek as fundamenteel beskou, sou nooit ‘n rasionele voorafevaluering geslaag het nie. Tog het hulle die persoon gebou wat ek geword het. Die belangrikste dinge van my lewe het altyd buite elke voorspelling gebeur. En dit was juis daar waar die beste deel van die verhaal begin het.