Anderkant Die Rand

As kinders glo ons die wêreld eindig waar ons blik eindig. Dan word ons groot, en ontdek die belangrikste grense is nie geografies nie. Hulle is innerlik. Elke keer wanneer ek ‘n doel bereik het, het ‘n ander verskyn. Toe het ek begin oplet: dit was nie die mylpale wat my getransformeer het nie. Dit was die oorgange — die oomblik toe ek die bekende grond verlaat het en voet gesit het op iets wat ek nie meer beheer het nie.

Die rand is ‘n dun lyn waar sekerhede eindig en moontlikhede begin. Dis waarom dit skrikwekkend is, en dis waarom dit kosbaar is. Liefde leef anderkant die rand van beheer. Vertroue leef anderkant die rand van vrees. Groei leef anderkant die rand van gewoonte. Niemand deurkruis werklik ‘n innerlike grens sonder om iets te betaal nie — oortuigings, verouderde weergawes van jouself agterlaat.

Dis waarom baie mense verkies om te bly, nie omdat hulle swak is nie, maar omdat hulle die prys verstaan. Die probleem is dat om te bly ook ‘n prys het — die gemiste moontlikheid, die lewe wat nie geleef is nie. Ek het begin om die rand nie as ‘n hindernis te sien nie, maar as ‘n uitnodiging om op te hou om myself deur wat ek gedoen het, te definieer, en plek te maak vir wat ek nog kon word.

Terugkykend onthou ek nie al die resultate nie. Wat ek onthou, is die rande — die oomblikke wat ek kon omdraai, en nie omgedraai het nie. Elke mens besit ‘n rand, ‘n onsigbare lyn waar die volgende weergawe van jouself begin. Dis daar waar die wêreld groter word. Dis daar waar die verhaal voortgaan. Anderkant die rand.