Ek Het Leer Huil

Vir baie jare het ek gedink krag bestaan uit beheer — van woorde, emosies, reaksies, pyn. Niemand het dit openlik vir my geleer nie, tog was die boodskap oral. So het ek vroeg ‘n eenvoudige reël geleer: om altyd weerstand te bied, wat ook al gebeur. Vandag weet ek dit was net ‘n strategie. Want alles wat te lank teruggehou is, soek vroeër of later ‘n uitweg.

Daar het ‘n oomblik gekom toe die liggaam begin vertel het wat die stem geweier het om te sê. Op ‘n dag het die gewig te groot geword, en die verdedigings te klein. Vir die eerste keer in ‘n lang tyd was ek nie ‘n vakman, nie ‘n vader, nie ‘n skrywer nie. Ek was net ‘n mens. En ek het gehuil — nie ‘n beheerde huil nie, ‘n ware een, die soort wat van ver af kom en dinge dra wat jy nie eens onthou het jy gehou het nie.

Terwyl dit gebeur het, het ek ‘n onverwagte gewaarwording gehad: nie van swakheid nie, maar van bevryding, asof ‘n kamer wat te lank toe gebly het, uiteindelik sy vensters oopgemaak het. Emosies is nie vyande nie. Hulle is boodskappers. Jare lank het ek geglo moed bestaan uit om nie toe te gee nie. In daardie oomblik het ek verstaan moed bestaan ook uit om jouself te laat deurkruis — deur pyn, deur vrees, deur waarheid.

Vanaf daardie dag het ek nie skielik wyser of sterker geword nie. Ek het meer eg geword. Ek het begin om ander met groter begrip te bekyk, want wie sy eie pyn deurgekruis het, herken makliker dié van ander. Ek het geleer gedeelde pyn weeg minder, dat kwesbaarheid nie waardigheid vernietig nie. Dit voltooi dit. Ek het geleer om te huil. En van daardie dag af het ek begin om myself beter te verstaan.