Ek Het Gebly

Ons leef in ‘n era wat beweging, spoed, deurlopende verandering vier. En tog, wanneer ek na my lewe kyk, was die mense wat die diepste merk gelaat het, nie dié wat die vinnigste gehardloop het nie. Dit was dié wat gebly het — getrou aan ‘n beginsel, ‘n verantwoordelikheid, ‘n belofte, ‘n persoon. Vir lank het ek sukses met beweging verwar. Toe het ek ontdek dat om vooruit te gaan nie noodwendig beteken om weg te beweeg nie. Soms beteken dit om te bly.

Kontinuïteit moet dag na dag gebou word, sonder applous, in die onsigbare deel van die lewe wat byna niemand sien nie. Daar is seisoene van verowering, en dan kom die seisoene van weerstand, waar die vraag nie is hoe ver kan jy gaan nie, maar hoe lank kan jy teenwoordig bly.

Ek het mense geken wat buitengewone loopbane gebou het en nie daarin geslaag het om ‘n verhouding te bou nie. Om te bly is nie ‘n geografiese vraag nie. Dit is ‘n morele vraag — jy kan tien keer van land verander en getrou bly aan wat saak maak, of jou hele lewe op dieselfde straat leef en elke beginsel wat jy besit, verraai.

Wanneer moeilikhede aankom, ontdek jy vinnig wie gewillig is om te bly. Die kwaliteit van ‘n lewe hang selde af van die aantal mense wat jy ontmoet. Dit hang af van die aantal wat bly wanneer die pad ingewikkeld word. Miskien sal die lewe ons nie vra hoeveel plekke ons deurkruis het nie, maar ‘n eenvoudiger vraag: toe dit die oomblik was om te bly, waar was jy? My antwoord is nie perfek nie. Maar dit is eerlik. Ek het gebly.