Niemand Het My Toestemming Gegee Nie

Daar is ‘n vreemde gewoonte wat baie mense hul hele lewe lank vergesel: hulle wag. Vir die regte oomblik, vir erkenning, vir ‘n onsigbare magtiging wat byna nooit aankom nie. Terugkykend was geeneen van die werklik belangrike besluite van my bestaan voorafgegaan deur sekerheid nie. Ek het net een oortuiging besit — dat om stil te bly, erger sou gewees het.

Met tyd ontdek ons die mense wat ons gedink het aangestel is om vir ons te besluit, staar dieselfde raaisel in die gesig as ons. Niemand besit ‘n volledige kaart nie. Hierdie ontdekking kan skrik maak, of dit kan bevry. Vir my was dit ‘n bevryding, want dit het my gedwing om verantwoordelikheid te aanvaar — en solank iemand anders vir jou besluit, kan jy altyd die skuld aan hulle toeken. Wanneer jy besluit, bestaan net jy, en die rigting wat jy gekies het.

Ek het geleer dat vrees ‘n slegte raadgewer is, maar ‘n uitstekende aanwyser. Moed is nie die afwesigheid van vrees nie; dit is om voort te gaan terwyl vrees steeds langs jou loop, wetende dit sal nie verdwyn nie, en tog voorentoe te gaan.

Daar sal altyd mense wees wat gereed is om te verduidelik waarom iets onmoontlik is, waarom jy nie gereed is nie. Luister na hulle, besluit dan self — want geeneen van hulle sal jou lewe leef nie. Elke geleentheid wat my bestaan verander het, het geen stempels, geen waarborge gedra nie. Dit het net een vraag gedra: wil jy ingaan, of wil jy buite bly? So het ek self die deur oopgemaak.