Drie Lemme. Een Bloed

My oupa het nie geweet dat iemand eendag oor hom sou skryf nie. My pa het nie geweet dat iemand na die betekenis van sekere besluite wat hy geneem het, sou soek nie. Vir lank het ek nie eens geweet dat ‘n verhaal bestaan nie. Ek het gedink net dae bestaan — gewone dae, gemaak van werk, probleme, kliënte, beloftes wat gehou is en ander wat laat hang is.

Vir baie jare het ek gedink die band tussen drie geslagte van my familie en Gillette was ‘n beroepstoeval. Toe het tyd gedoen wat dit die beste doen: dit het die kolletjies verbind, en ek het verstaan die ware hoofrolspeler was nie die maatskappy nie. Dit was kontinuïteit — dissipline, die woord wat gegee is, verantwoordelikheid, die idee dat jou eie naam meer werd is as jou eie rol. Dinge wat nie in balansstate verskyn nie, maar die onsigbare fondamente is waarop ‘n lewe gebou word.

Waar ek ook al gewerk het, het ek mans en vrouens ontmoet wat met dieselfde vrae worstel: hoe om ‘n belofte te hou, hoe om ‘n familie te beskerm, hoe om staande te bly wanneer dit makliker sou wees om op te gee. Wat oorbly, wanneer die geraas ophou, is wat ons oorgedra het sonder om dit te besef — en die bloed wat oorbly, is nie biologies nie. Dit is morele kontinuïteit, ‘n draad, behoort, geheue wat aan die beweeg is.

Dis waarom die verhaal nie begin met ‘n produk, ‘n handelsmerk, of selfs ‘n persoon nie. Dit begin met ‘n oorgang — ‘n onsigbare stokkie wat deur tyd beweeg, van een hand na ‘n ander, een naam na ‘n ander. Drie mans. Drie tydperke. Drie verskillende paaie. Een enkele draad. Drie lemme. Een bloed. En al die res kom daarna.