Die Vroue Het Dit Eerste Verstaan

Vir lank het ek geglo ek was die waarnemer, die vakman wat ontleed. Ek was verkeerd. Terugkykend is party van die belangrikste dinge van my lewe eerste verstaan deur die vrouens wat ek op pad ontmoet het — nie omdat hulle meer opgevoed was nie, maar omdat hulle op ‘n ander manier gesien het, vinniger, minder afgelei. Mans is dikwels gefassineer deur resultate. Vrouens, baie meer dikwels, let op die seine.

Baie veranderinge wat my pad sou verander, is eerste deur ‘n vrou geïdentifiseer as deur my — klein besonderhede, ‘n sin, ‘n stilte, ‘n oënskynlik onbelangrike waarneming wat, maande of jare later, korrek bewys is. Die vrouens wat deur my lewe gegaan het, het my iets geleer wat geen maatskappy kon leer nie: dat verhouding voor transaksie kom, altyd.

Ek onthou ‘n tydperk toe ek oortuig was ek moes alles self oplos — ‘n wydverspreide siekte onder mans, om te dink dat om hulp te vra ‘n swakheid is. Dit was vrouens wat daardie oortuiging afgebreek het, nie met groot toesprake nie, maar met voorbeeld, en my gewys ware krag bestaan nie daaruit om alles alleen te dra nie.

Wanneer ek dink aan die vrouens wat deur my verhaal gegaan het, dink ek aan hul vermoë om te sien, te ondersteun, te antisipeer — en bo alles om ‘n eenvoudige waarheid te onthou: niemand bou regtig iets alleen nie. Dis waarom die titel van hierdie drumpel nie ‘n provokasie is nie. Dit is ‘n erkenning. Die vrouens het dit eerste verstaan.