ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΚΟΣΜΕ

Έφτασα στο τέλος αυτών των κατωφλιών ακολουθώντας ένα νήμα. Δεν έχτιζα ένα έπος. Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν να ζουν μέσα μας.

Κατάλαβα πως ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΑΝ γεννιέται από μια ερώτηση: πώς μπορεί μια ζωή να διασχίσει εποχές χωρίς να χάσει τη δική της ταυτότητα; Τη βρήκα στις σχέσεις.

Θέλω ν’ αναγνωρίσω το αόρατο πλήθος πίσω από κάθε δρόμο: τον παππού μου, τον πατέρα μου, τη μητέρα μου, τις γυναίκες που είδαν πριν από μένα, τους ξένους που μου δίδαξαν κάτι.

Αυτό το έργο φέρει το όνομά μου. Όμως ανήκει επίσης σ’ όλους εκείνους που άφησαν ένα αποτύπωμα στον δρόμο. Δεν κλείνω μ’ έναν αποχαιρετισμό. Κλείνω με ευγνωμοσύνη.