ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Για πολλά χρόνια πίστευα πως η μνήμη ήταν ένα αρχείο. Ο χρόνος με δίδαξε: η μνήμη δεν αποθηκεύει. Κατοικεί. Είναι τόπος, με δωμάτια, πόρτες.

Η νοσταλγία κοιτάει πίσω. Η μνήμη συνδέει. Δεν ήθελα να ζω στο παρελθόν. Ήθελα να συνομιλώ μ’ αυτό.

Η μνήμη δεν μετρά τον χρόνο. Μετρά το νόημα. Δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν το ίδιο γεγονός και να το θυμούνται διαφορετικά.

Όταν κοιτάζω πίσω, βλέπω εσωτερικούς τόπους, όλους αναγκαίους. Η μνήμη είναι ένας τόπος όπου συνεχίζω να ζω.