ΤΟ ΑΟΡΑΤΟ ΣΚΗΠΤΡΟ

Ο παππούς μου δεν ήξερε ότι μια μέρα κάποιος θα έγραφε γι’ αυτόν. Ο πατέρας μου δεν ήξερε ότι κάποιος θα αναζητούσε το νόημα ορισμένων επιλογών του. Για πολύ καιρό δεν ήξερα καν ότι υπήρχε μια ιστορία. Νόμιζα πως υπήρχαν μόνο μέρες — συνηθισμένες μέρες, φτιαγμένες από δουλειά, προβλήματα, πελάτες, υποσχέσεις που κρατήθηκαν και άλλες που έμειναν στη μέση.

Για πολλά χρόνια πίστευα πως ο δεσμός τριών γενεών της οικογένειάς μου με τη Gillette ήταν μια επαγγελματική σύμπτωση. Έπειτα ο χρόνος έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: ένωσε τις τελείες, και κατάλαβα πως ο πραγματικός πρωταγωνιστής δεν ήταν η εταιρεία. Ήταν η συνέχεια — η πειθαρχία, ο λόγος που δόθηκε, η ευθύνη, η ιδέα ότι το όνομά σου αξίζει περισσότερο από τον ρόλο σου.

Όπου κι αν δούλεψα, γνώρισα άνδρες και γυναίκες που πάλευαν με τις ίδιες ερωτήσεις: πώς κρατάς μια υπόσχεση, πώς προστατεύεις μια οικογένεια, πώς μένεις όρθιος όταν θα ήταν πιο εύκολο να τα παρατήσεις. Αυτό που μένει, όταν σταματήσει ο θόρυβος, είναι αυτό που μεταδώσαμε χωρίς να το καταλάβουμε.

Γι’ αυτό η ιστορία δεν ξεκινά με ένα προϊόν, μια μάρκα, ούτε καν με ένα πρόσωπο. Ξεκινά με ένα πέρασμα — ένα αόρατο σκήπτρο που διασχίζει τον χρόνο, από το ένα χέρι στο άλλο. Τρεις άνδρες. Τρεις εποχές. Ένα και μόνο νήμα. Τρεις λεπίδες. Ένα αίμα.