PIŞTÎ ŞIKANDINÊ

Gotinên hene ku em bi sivikahî bi kar tînin — ez his dikim ez ji nû ve jidayik bûme, min ji nû ve dest pê kir. Bi gelemperî ew metafor in. Paşê kêlîkên hene ku ew peyv dev ji sembolîk bûna berdidin û rasterast dibin. Min jiyan wek xeteke berdewam texeyul kiribû, bi bilindahî û nizmahiyan lê her tim heman rêwîtî. Paşê roja ku min têgihîşt jiyanek dikare bêyî ku laş bimire were qutkirin hat, nasname, bawerî, weneyek ji xwe dikare biqede.

Di destpêkê de meriv hewl dide berxwe bide, çêbike, vegere normalbûnê. Paşê min tiştek dijwar bo qebûlkirinê fem kir: berî êdî tunebû. Ev yek ji dersên herî biha yên jiyanê ye, çimkî ew şînek piçûk dixwaze, şîna tiştê ku em bûn. Kêlîkek heye ku guhertoyeke ji me peywira xwe temam dike, û cih dide tiştekî din.

Pirsgirêk tenê ji dinyaya ku diguhere nayên. Ew ji rastiya ku em berdewam bi çavên ku ya paşerojê ne şîrove dikin ten. Hêdî hêdî tiştek ji nû ve li hev tê, bi sedan sererastkirinên piçûk, pêşengiyên nû, pirsên nû. Wê demê min dest bi fêmkirina jidayikbûnê kir: ew ne di ciwanbûna dîsa an jêbirina şaşiyan de ye. Ew di afirandina têkiliyeke nû bi her tiştê ku qewimiye re ye.

Li dawiya rê, ez ne jiyanek yek dibînim. Ez bi kêmanî du dibînim, ya yekem li ser hêviyan hatiye avakirin, ya duyem li ser fêmkirinê. Ji ber vê yekê sernavê vê derfetê tu zêdebûnê nagre. Kêlik hene ku em ne tenê alî diguherinin. Em hebûnê diguherinin. Û jiyaneke duyem metafor nine. Ew tiştê ku dimîne piştî ku ya yekem her tiştê ku wê karibû hîn bike hîn kiriye.