NEXŞE ŞAŞ BÛ

Xerîbiyek heye ku li mirovan hevretî dike: em bawer dikin em dikarin jiyanê pêşbîn bikin. Em salan derbas dikin bi avakirina plansaziyan, stratejiyan, bûçeyan, pêşbîniyan. Paşê rastî tê, û rastî tu carî bernameyên me nexwendine. Zivirînên herî girîng her tim bêyî randevûyê hatin, carinan wek firsendê, carinan wek windabûnê, carinan wek nexweşiyê. Cudahî tenê paşê tê fêmkirin.

Dema ku maseyê diguhere, ezmûna civandî ji holê ranabe, lê ew ternake. Divê tu dîsa hîn bibî, dîsa temaşe bikî, dîsa guhdarî bikî. Ew şermî ye, û di heman demê de awarte ye, ew ji me tîne bîr ku em pir dirêjtir ji tiştê ku em bawer dikin xwendekar in. Mirovên ku ez herî zêde jê hez dikim ne ew in ku bi rastî pêşerojê pêşbîn kirine. Ew ew in ku zanibûn çawa di pêşerojên ku wan pêşbîn nekiribûn re derbas bibin.

Nediyarî ne çewtiyek pergalê ye. Ew pergal e bi xwe. Dema ku tu vê di dawiyê de qebûl dikî, tu dev ji şopandina kontrola bêkêmasî berdidî û dest bi jiyîna wek keşifgerekî dikî, bi baldarî, bi rêzê, bi meraqê. Tiştên herî baş û tiştên herî xirab tu carî nameyeke danasînê naşînin. Ew tên, ew erdnîgariyê diguherinin, û ew li ser me ye em biryar bidin em bi wan re çi bikin.

Gelek ji ezmûnên ku ez wan bingehîn dihesibînim tu carî nekaribûn ji nirxandineke rasyonel ya pêşîn derbas bibin. Lê wan kesê ku ez lê bûme ava kir. Tiştên herî girîng ên jiyana min her tim li derveyî her pêşbîniyekê qewimîne. Û bi rastî li wir bû ku beşa herî baş a çîrokê dest pê kir.