GAVA DAWÎN

Wek zarok em bawer dikin dinya li cihê ku dîtina me diqede diqede. Paşê em mezin dibin, û em vedîtin sînorên herî girîng ne erdnîgarî ne. Ew hundirîn in. Her carê ku ez digihîştim armancekê, armancek din xuya dikir. Paşê min dest bi têbînîkirinê kir: ne mîlpistan bû ku ez veguherand. Ew derbas bûn bûn, kêlîka ku ez erdê nas kirî terikandim û lingê xwe li ser tiştekî ku ez êdî li ser kontrol nakim danim.

Sînor xeteke tenik e ku tê de piştrastî diqedin û îmkan dest pê dikin. Ji ber vê ew ditirsine, û ji ber vê ew heja ye. Hezkirin li derveyî sînorê kontrolê dijî. Bawerî li derveyî sînorê tirsê dijî. Mezinbûn li derveyî sînorê adetê dijî. Kesek bi rastî sînorekî hundirîn derbas nake bêyî ku tiştekî bide, bawerî, guhertoyên demdemî yên xwe.

Ji ber vê gelek kes tercîh dikin bimîn, ne ji ber ku ew qels in, lê ji ber ku ew biha fêm dikin. Pirsgirêk ew e ku mayîn jî biha xwe heye, îmkana wenda, jiyana ne jiyayî. Min dest bi dîtina sînor kir ne wek astengiyek lê wek vexwendinek ku ez dev ji penasekirina xwe bi tiştê ku min kiriye berdim, û cih bihêlim ji bo tiştê ku ez hîn dikarim bibim.

Dema ku ez li paş dinêrim, ez hemû encaman nayên bîra min. Tiştê ku tê bîra min sînor in, kêlîkên ku ez dikaribûm vegerim û min nekir. Her mirov sînorekî heye, xeteke nedîtî ku li pişt wê guhertoya din a xwe dest pê dike. Li wir e ku dinya mezintir dibe. Li wir e ku çîrok didome. Li derveyî sînor.