CIHÊ VEGIRTÎ NÎNE

Bo gelek salan min bawer dikir çîrok ji bo ravekirinê ne. Paşê min tiştek din vedît: çîrokên herî girîng ravê nakin. Ew dikin ku tu çavên xwe hildî û bibêjî, ez jî. Ev pirtûk, ev derfet, ne ji bo afirandina heyranî hatin nivîsandin. Heyranî qels e. Ew li ser dûrbûnê dijî. Min nêzîkbûn dixwest, û nêzîkbûn tenê dema ku mirovek perçek ji xwe di çîroka yekî din de nas dike tê dinê.

Mirov ji bo ku ew bawer dikin gelek zêdetir dişibin hev. Peyv diguherin, kevneşopî diguherin, lê pirs wek xwe man: tirs, evîn, nebûn, hêvî, berpirsiyarî, windabûn, lêgerîna wateyê. Ji ber vê çîrokek li cihekî hatiye nivîsandin li aliyê din yê dinyayê tê fêmkirin, ne ji ber ku ew çandekê vedibêje, lê ji ber ku ew rewşê mirovahî vedibêje.

Dema ku min dest bi civandina perçên ezmûna xwe kir, min sagayekê texeyul nekir. Min tenê hewl dida fêm bikim çi mabû piştî kar, rêwîtî, ceribandin, kesên hatine dîtin. Kêmtir ji tiştê ku min difikirî ma. Û zêdetir ji tiştê ku min texeyul dikir, prensîp, têkilî, dersên, têlek nedîtî di navbera ezmûnên ku dûr xuya dikin de.

Pir caran ew ji min dipirsin peyam çi ye. Rastî ew e ku ne tenê yek heye, her xwendevan dê ji derekê cuda têkeve. Heke di van rûpelan de te tiştekî xwe dît, wê hingê derî jixwe vekirî ye. Ne divê tu destûrê bixwazî. Ne divê tu tiştekî îsbat bikî. Divê tu tenê jê derbas bibî. Têkeve heke tu xwe nas dikî.