SPAS, DINYA

Ez gihîştim dawiya van derfetan bi heman awayî ku ez gihîştim gelek cihên jiyana xwe, ne bi şopandina nexşeyeke bêkêmasî, lê bi şopandina têlekê. Dema ku min dest bi vê rêyê kir ez sagayekê ava nedikir. Min tenê hewl dida fêm bikim çima hin kes didomin ku di me de bijîn, çima birîn hin dibin ders, çima dem gelek tiştan dibe lê ne hemûyan.

Bi derbasbûna salan min têgihîşt KESÊN KU MAN ne ji marqeyekê, pargîdaniyekê, an tewra malbatekê tê dinê. Ew ji pirsekê tê dinê: meriv çawa jiyanek dikare serdeman, welatan, çandan û mirovan derbas bike bêyî ku nasnameya xwe winda bike? Min bersiv di encaman de nedît. Min ew di têkiliyan de dît, çimkî kesek bi tenê xwe ava nake, kesek bi tenê mezin nabe, kesek bi tenê xelas nabe.

Gihîştî vir, ez dixwazim komela nedîtî li pişt her rêyê nas bikim: kalikê min, bavê min, dayika min, ji bo tiştê ku wan bêyî hewceyî ravekirinê veguhast; jinên ku pêşî dîtin tiştê ku diqewime; hevkar, xerîdar, biyanî ku hemû, bi awayên cuda, tiştek li min hîn kirin; welatên ku ez tînim bîra xwe ku dinya pir fireh tir ji baweriyên me ye; û tewra ew ên ku çûn, ku nebûna wan wek mêrê ku ez bûm bi qasî hebûna wan çêkir.

Ev berhem navê min hildigire. Lê ew tenê ji min re nayê. Ew ji hemû wan re jî tê ku, bi zanebûn an bêzanebûn, li rê şopek hiştin. Heke te di van rûpelan de tiştek dît ku ya te ye, wê hingê ev çîrok êdî tenê ya min nine. Ew bûye piçekî ya te jî. Ji ber vê yekê ez bi silavê venagirim. Ez bi spasiyê venagirim.