MÎRATA SIYÊ

Kesek dema ku ji dûr ve li jiyanekê dinêre, wisa xuya dike ku wateyek heye — xalan bi hev ve girêdayî ne, xalên guherînê wek neçarî xuya dikin. Lê ev xapîneke danihêviyê ye. Dema tu tiştan dijî, nexşe tune. Tenê biryar hene. Min zû rastiyek sade vedît: kes bi rastî nizane wê çi bibe. Her kes rê dibîne. Kesî li benda min nebû, û bi rastî, ev vedîtin min azad kir — çimkî dema kesî ne li benda te be, tu dev ji jiyîna ji bo pêrastkirina hêviyên yên din berdidî.

Jiyanê tu carî xwe neêşand ku li gorî plansaziyên min biçe, û bi demê re min hîn bû ku ez ji wê ranebijim. Pêşeroj hez dike ku surprîzê bike. Ew destûr naxwaze, rêzê rêz nagire. Gelek ji tiştên ku hebûna min diyar kirin ji rêderketinan, ji qezayan, ji bûyerên ku di wê demê de mezinahiyek nedihat xuyakirin çêbûne.

Divê meriv pêşbîniyê bi nirxê tevlihev nekê. Ya pêşbînîkirî aramî dide; ya nirx heye veguherîne. Jiyan şiyana pêşbînîkirinê nade pîvandin — şiyana adaptekirinê dide pîvandin. Dema dinya diguhere, ne yê rast serfîraz dibe. Yê ku dikare di nav guherînê de zindî bimîne serfîraz dibe.

Li benda min nebûn. Li min negeriyan. Ez ne plansaz bûm. Û dîsa jî ez li vir im, li paş dinêrim, xalan girêdidim, bi îronîya demê dikenim. Çimkî çîrokên herî balkêş ne yên ku pêşî hatine nivîsandin in — ew yên ku bi xwe rêyeke ji bo hebûnê dibînin in.