KURSIYA VALA

Hin kes ji odeyekê derdikevin, û hin kes rêonek dihêlin. Bo salan min bawer dikir ku mîrat tiştek e ji mal û milkan, ji tiştên ku divê werin parastin an veguhastin. Bi demê re min fêm kir ku mîrata rastîn di tevgeran de dijî. Bavê min formul li min nehişt. Wî awayekî bûyîna di dinyayê de li min hişt — û wek xortekî min ew nedît, wek ku zarok kêm caran bavên xwe bi eşkerayî dibînin.

Wî nirxê berpirsiyariyê li min şirove nekir. Wî ew pratîk kir. Mirov hindik ji tiştên hînbûyî tînin bîr; ew gelek ji tiştên jiyayî tînin bîra xwe. Dema mêrekî sozeke dijwar digire, kesek li wî temaşe dike — pir caran ew kes kurek e, tewra jî dema ku ew wek belengaz xuya dike, tewra dema ku ew wek dûr xuya dike.

Min hîn bû ku meriv ne li gor tiştê xwedî ye bipîve, lê li gor tiştê dihêle — û tiştê ku ew dihêle hema hema qet li gor tiştê ku wî plansazî kiribû ku bihêle nayê. Bavek difikire ku ew kariyerekê ava dike; belkî ew prensîpekê dihêle. Ew difikire ku ew ewlehiyê dihêle; belkî ew wêrekiyê dihêle.

Ji ber vê yekê ez nabêjim bavê min çû. Ez dibêjim ew rêwîtiyê bi awayekî cuda didomîne — di biryarên min de, di şaşiyên min de, di berpirsiyariyên min de, di awayê ku ez bi yên din re tevdigerim de, di awayê ku ez sozekê digirim de. Wek ku bavên rastîn her tim kirine, bêdeng, ew li kêleka min dimeşe.