DERGEHÊ BI XWE VEKE

Adetek xerîb heye ku li gelek kesan tevahiya jiyana wan hevrêtiyê dike: ew li bendê ne. Ji bo demeke rast, ji bo naskirinê, ji bo destûreke nedîtî ku hema hema qet nayê. Dema ku ez li paş dinêrim, tu yek ji biryarên bi rastî girîng ên hebûna min ne bi bawerî ve girêdayî bûn. Min tenê bawerîyek hebû — ku mayîna li cih dê xerabtir bûya.

Bi demê re em vedîtin ku kesên ku em difikirîn barê biryardanê li ser wan e, bi heman nepeniya ku em pê re rû bi rû ne. Kesî nexşeyeke tam tune. Ev vedîtin dikare bitirsîne, an jî azad bike. Ji bo min ew azadî bû, çimkî wê ez neçar hişt ku berpirsiyariyê hilgirim — û heta ku kesekî din li şûna te biryar dide, tu dikarî her tim sûcê xwe bidî wan. Dema ku tu biryar didî, tenê tu hebe, û ala ku te hilbijart.

Min hîn bû ku tirs şê wirmendêkî xirab e lê nîşankerekî bêhempa ye. Wêrekî ne nebûna tirs e; ew berdewambûn e dema ku tirs li kêleka te dimeşe, tu dizanî ew wê winda nebe, û tu dîsa jî diçî pêş.

Her tim kesên amade dê hebin ku ji te re rave bikin çima tiştek ne mimkin e, çima tu ne amade yî. Guhdarî bikeye, paşê bi xwe biryar bide — çimkî tu yek ji wan dê jiyana te najî. Her firsendek ku hebûna min guherand ne mor, ne garantî hebû. Wê tenê pirsek hebû: tu dixwazî têkevî, an tu dixwazî li derve bimînî? Ji ber vê yekê min bi xwe derî vekir.