CHIRAYA DAWÎN A VEKÎRÎ

Cudahiyek kûr di navbera saxbûnê û radiweastanê de heye. Saxbûn înstînktek e. Radiweastan hilbijartinek e. Bo demeke dirêj min bawer dikir jiyan pirseke encaman e. Paşê ceribandin hatin, û min vedît ew berî her tiştî pirseke bervedaniya exlaqî, hestî, mirovahî bû. Salên hene ku napirsin tu çi dixwazî. Ew dipirsin tu çiqas dikarî hilgirî.

Min hîn bû her kesek xala şikestinê ya xeyalî heye, û jiyan, bi îronîya xwe ya asayî, biryar dide ku wê kontrol bike. Pir caran em vedîtin em ji tiştê ku me xeyal dikir berxwedantir in. Ne bihêztir. Berxwedantir. Hêz bo lehengan e. Berxwedan bo mirovên asayî ye ku sibehê şiyar dibin û didomînin çimkî kesek bi wan ve girêdayî ye.

Xalek heye ku tu ji pirskirina çima ev bi min re diqewime radiweste, û dest bi pirskirina ka niha divê ez çi bikim dikî. Dema ku ev veguherîn diqewime, êş nayê windakirin, lê ew rola sereke winda dike. Sehne dîsa ji aliyê tevgerê, ya niha, ya gava pêş ve tê dagirtin.

Îro ez ji vegotinên bêkêmasî, ji mêren ku digotin qet şik nekirine, guman dikim. Şop ne dijberî hêzê ne. Ew delîla hebûna wê ne. Di dawîê de, her hebûn bi pirsek yekane tê dadgehkirin: ne çiqas bilind hilkişî, lê tiştê ku dimîne dema ku her tiştê din hate hilanîn. Ez hîn li vir im. Hîn radiweastim.