ROJA KU BEND ŞIKEST

Kes nizane wê kîjan roj be. Em dikarin plansazî bikin, pêşbîn bikin, sîstem û tedarikan ava bikin, lê rojek her tim tê ku tiştek dişkê, kesek, xeyalek, baweriyek ku me wek nediyar dihesiband. Tiştê ku wê rojê bi taybetî dike ew e ku, hema hema her tim, em wê tenê paşê nas dikin. Dema ku ew qewimî, ew wek bûyerekê xuya dike. Paşê em fêm dikin ew sînor bû.

Em difikirin em ji bo tiştê ku em winda dikin dikişînin. Pir caran em ji bo tiştê ku me bawer dikir herheyî ye dikişînin. Dema ku tiştek bi rastî dişkê, tevgera yekem çêkirin e, her tiştî ji qebûlkirina ku hin tişt nikarin bi forma xwe ya orîjînal ve werin çêkirin çêtir e. Li wir tu vedikî tu kî yî. Ne dema ku her tişt dixebite. Dema ku tiştek radiweste.

Gelek kes berxwedaniyê wek taybetmendiyeke leheng texeyul dikin. Min her tim wê cûda dît. Hêz dibêje ez ê berxwe bidim. Berxwedan dibêje ez ê xwe biguherînim. Krîz esasî ji zêde vediqetîne bi teqez hema hema hovane, kesên ku wek navendî xuya dikirin bêwate dibin, tiştên piçûk nirxek mezin digrin: hemêzek, telefonek, peyveke rast.

Dema ku ez li paş dinêrim, roja ku her tişt şikest ne roja ku her tişt xelas bû jî bû. Ew roja tiştekî din dest pê kir bû. Pirsa ku dimîne ne çima ev qewimî ye, lê kî ez piştre bûm. Roja ku her tişt şikest tenê tiştek hilweşand. Wê ez neçar hiştim ku bibînim tiştê wê rawestiyayî bimîne.