PIRSA WENDABÛYÎ

Bo piraniya jiyana xwe min li bersivan geriya, mina hema hema her kesî. Min bawer dikir mezinbûn di berhevkirina wan de ye, çiqas ezmûn zêde be, çiqas guman kêm bin. Jiyan bi tevahî wê teoriyê pashguh kir. Salan derbas bûn, û pirs kêm nebûn. Ew kurtir bûn. Wek zarokekî min mezinan wek kesên ku fêm kiribûn texeyul dikir. Paşê ez bûm mezin, û min vedît gelek ji me tenê hîn bûne ka meriv çawa bi nediyarî re bijî.

Min tiştek fêm kir: bersiv jiyaneke kurt hene. Pirsên rast jiyaneke dirêj hene, ez kî me, çi bi rastî girîng e, ji bo çi hêjayî êşkeşan e. Ew ne pirs in ku werin çareserkirin. Ew pirs in ku were lê hebûn. Bersivek digre. Pirsek vedike. Û jiyan, di dawiyê de, vekirinan tercîh dike.

Kesên herî balkêş ên ku min nas kirin di heman demê de kêmtir piştrast bûn. Ne bêbiryar, vekirî. Wan fêm kir rastî ji baweriyan fireh tir e, ji encaman dewlemendtir e. Aqilê rastîn ne di xwedîkirina gelek bersivan de ye. Ew di naskirina kîjan pirsan hîn hêjayî pirsê ne de ye.

Min dev ji dîtina gumanan wek dijmin berda û min dest bi hesibandina wan wek hevalên rêwîtiyê kir. Çimkî bersivek dikare xwe xelas bike. Pirsek dikare tevahiya jiyanekê biafirîne. Tenê li bersivê negerin. Li pirsa ku ew afirandiye bigerin, çimkî li pişt her guherîna rastîn, her tim pirseke nedîtî heye. Û li wir e ku rêwîtî dest pê dike, dema dirêj berî bersivê.