RÊYA VEGERÊ NÎNE

Rêwîtî hene ku bi derketinekê dest pê dikin, û yên din bi windabûnekê. Bo demeke dirêj min bawer dikir vegera pirseke erdnîgarî ye. Paşê min vedît hin vegeran ber bi cihek nedîtî ve dibin, çimkî cihê ku divê were gihîştin êdî tune ye, an em pir zêde guherine ku wê nas bikin. Û dîsa jî hewcedariya vegerê dimîne, yek ji xwesteka herî kûr a mirovahiyê. Lê dem tiştekî venagerine. Ew veguherine. Ew qet venagerine.

Sibehekê min têgihîşt ez bi rastî naxwazim vegerim. Min dixwest hestek, bawerî, guhertoyeke dinyayê ku pirs kêmtir ji bersivan xuya dikirin bidest bixim. Jiyan rêwîtiyên di demê re nade. Ew tenê veguherinan dide. Min dest bi nêrîna vegerê ne wek livîneke ber bi tiştê ku ez bûm ve, lê wek nêzîkbûnek ber bi tiştê ku ez bûme ve kir.

Gelek kes jiyana xwe li lêgerîna maleke derbas dikin, bi fikirina ku ew cihek e. Paşê roj tê ku ew vedîtin mal rewşek can e. Min dev ji pirskirina ez ê ku bim berda, û min dest bi pirskirina ez çi bi xwe re dibim kir, çimkî girêdan diguhere, sînor diguherin, lê tiştê ku em di hundir de digirin didome rêwîtiyê.

Di dawiyê de min dev ji lêgerîna rêya vegerê berda, çimkî min têgihîşt ez li tu derê venagerim. Ez digihîjim, guhertoyek ji min ku ji hemî derketinan, hemî windabûnan, hemî veguherinan hatiye avakirin. Vegera ku min salan lê geriyabû ber bi paşerojê ve nedibir. Ew ber bi min ve dibir.