ALTERA VITA NON EST METAPHORA

Sunt locutiones quibus leviter utimur. “Renatus mihi videor.” “Denuo incepi.” “Nova vita fuit.” Plerumque metaphorae sunt. Figurae verborum. Modi elegantes mutationem narrandi. Deinde sunt tempora quibus illa verba translata esse desinunt. Et propria fiunt. Diu vitam quasi lineam continuam finxeram. Cum summis et imis. Cum festinationibus et moris. Cum successibus et difficultatibus. Sed semper eandem lineam. Semper idem iter. Deinde venit dies quo intellexi vitam interrumpi posse corpore non moriente. Interrumpi potest imago mundi. Identitas. Securitas. Consilium. Imago sui. Et cum accidit, homo qui ex altera parte emergit numquam idem est ac is qui intraverat. Initio resistere conamur. Quod servari potest servare conamur. Reficere. Rursus aedificare. Ad solita redire. Motus naturalis est. Ego quoque idem feci. Continuitatem recuperare volebam. Quod ruptum erat religare volebam. Ad pristinum redire volebam. Deinde intellexi aliquid acceptu difficile. Pristinum iam non erat. Et inutile erat id sectari. Hoc est unum e carissimis vitae praeceptis. Nam parvum luctum poscit. Luctum eius quod eramus. Saepe de hominibus quos amittimus loquimur. Multo minus de identitatibus quas amittimus. Attamen eae quoque funus merentur.

Est tempus quo esse desinis filius qui eras. Negotii peritus qui eras. Vir qui eras. Femina quae eras. Est tempus quo una nostri forma munus suum absolvit. Et alteri rei locum cedit. Cum illud tempus transirem, non statim animadverti. Putabam discrimen esse. Intervallum. Casum. Non nisi postea intellexi me mutationem transire. Differentia ingens est. Discrimen est quod finiri cupis. Mutatio est quae te in perpetuum transformat. Memini tempus quo omne certum suspensum videbatur. Vetera responsa iam non valebant. Vetera instrumenta imparia videbantur. Etiam quaedam proposita significationem amiserunt. Sensus erat animum sollicitans. Quasi per loca nota ambulare et invenire omnes vias cursum mutavisse. Aliquamdiu veteribus tabulis viam quaerere conatus sum. Nihil profuit. Nam ego mutatus eram. Tabulae non erant falsae. Obsoletae erant. Hoc accidit in magnis transitibus. Difficultates non tantum a mundo mutante oriuntur. Oriuntur ex eo quod eum oculis praeteriti temporis interpretari pergimus. Deinde, lente, aliquid rursus ordinatur. Non uno die accidit. Non una hebdomade accidit. Accidit per centenas parvas correctiones. Per novas conscientias. Nova potiora. Novas quaestiones. Quodam mane expergisceris et animadvertis te res aliter observare. Easdem res.

Aliis oculis. Tum demum veram renascendi significationem intellegere coepi. Non consistit in iuventute recuperanda. Non in dolore tollendo. Non in erratis delendis. Consistit in nova necessitudine cum omnibus quae acciderunt creanda. Cum vulneribus. Cum timoribus. Cum iacturis. Cum occasionibus. Cum ipso tempore. Altera vita non ex prioris negatione nascitur. Ex eius integratione nascitur. Omne quod eras esse pergit. Sed praesentia iam non regit. Fit experientia. Fit memoria. Fit materia aedificandi. Multi renasci quasi spectaculum fingunt. Ego id aliter vixi. Ut lentam refectionem. Later post laterem. Cogitatio post cogitationem. Consilium post consilium. Saepe in silentio. Saepe sine spectatoribus. Saepe nemine animadvertente quid accideret. Attamen accidebat. In imo rerum. Tempore procedente alios homines aliter spectare coepi. Intellexi paene omnes plus quam unam vitam vivere. Non necessario plures vitas corporis. Plura capita interiora. Plures identitates. Plures mutationes. Vultum spectamus et continuitatem fingimus. Sed post illum vultum esse possent quinque, decem, viginti diversae eiusdem hominis formae.

Omnes verae. Omnes superstites. Omnes necessariae. Fortasse ideo misericordia aetate maior fit. Nam discimus proelia aliorum inconspicua revereri. Intellegimus neminem tantum id esse quod apparet. Quisque intra se fert historiam ruinarum et refectionum. Iacturarum et renovationum. Mortium imaginariarum et novarum profectionum. Retro spectans, illud tempus non exorno. Non cupio id rursus vivere. Difficile fuit. Confusum. Interdum acerbum. Sed pretium eius agnosco. Nam ex illa mutatione natus est aliquis qui antea non erat. Aliquis magis conscius. Attentior. Humanior. Fortasse minus securus. Sed multo verior. Et haec est pars quae valet. In fine viae, cum iter confectum contemplor, non unam vitam video. Duas saltem video. Priorem in exspectationibus aedificatam. Alteram in intellegentia aedificatam. Priorem in agendo positam. Alteram ei quod sumus attentiorem. Priorem scire se credentem. Alteram audire paratam. Quapropter titulus huius liminis nullam exaggerationem continet. Non est dictum poeticum. Non est metaphora. Est rei enuntiatio. Nam sunt tempora quibus non simpliciter cursum mutamus. Vitam mutamus. Et cum vere accidit, altera vita non est metaphora. Est id quod manet postquam prior omnia quae docere poterat docuit.