EGO MANSI

Exsistit verbum quod aetas nostra parum amat. Permanentia. Verbum vetus videtur. Obsoletum. Paene suspectum. Vivimus aetate quae motum, velocitatem, mutationem continuam celebrat. Omnia celeriter transformari debent. Omnia substitui debent. Omnia evolvere debent. Attamen, vitam meam observans, homines qui signum profundissimum reliquerunt non fuerunt ii qui celerrime cucurrerunt. Fuerunt ii qui manserunt. Non in eodem loco manserunt. Non in eadem positione manserunt. Non in eadem consuetudine manserunt. Manserunt fideles alicui rei. Principio. Oneri. Promisso. Homini. Parti verae sui ipsorum. Diu successum cum motu confudi. Quo plus iter faciebam, plus laborabam, plus experientias cumulabam, eo magis mihi videbar progredi. Ex parte verum erat. Sed erat tantum pars veritatis. Alteram partem multo serius inveni. Progredi non necessario significat discedere. Interdum significat manere. Memini multa momenta quibus electio simplicissima fuisset relinquere. Non quod aliae viae deessent. Contra. Aliae viae numerosae erant. Novae occasiones. Novae directiones. Nova initia. Mundus semper novas profectiones offert. Multo rarius continuitatem offert.

Continuitas aedificanda est. Die post diem. Sine plausu. Sine titulis. Sine spectatoribus. In parte invisibili vitae. Ea quam paene nemo videt. Cum tempore animadverti unumquemque hominem diversas tempestates transire. Sunt tempestates expugnationis. Tempestates inventionis. Tempestates incrementi. Et deinde veniunt tempestates resistendi. Eae in quibus quaestio non est: “Quam longe pervenire potes?” Sed: “Quantum praesens manere potes?” Sunt tempestates difficiles. Quia non pariunt exitus statim visibiles. Non permittunt imagines photographicas heroicas. Non generant narrationes spectabiles. Sed indolem formant. Multo magis quam victoriae. Novi homines qui cursus honorum extraordinarios aedificaverunt nec necessitudinem aedificare potuerunt. Homines capaces immensas societates regendi sed incapaces difficile colloquium obeundi. Homines qui mundum expugnaverunt et se ipsos perdiderunt. Eos observans aliquid didici. Manere non est quaestio geographica. Est quaestio moralis. Potes decies nationem mutare et fidelis manere ei quod refert. Potes totam vitam in eadem via vivere et omne principium quod possides prodere. Differentia non est in distantia peracta. Est in fidelitate. Fidelitas verbum saepe male intellectum est. Multi eam cum immobilitate coniungunt. Ego eam cum constantia coniungo. Fidelitas non impedit quominus muteris. Impedit quominus te perdas. Et haec distinctio fundamentalis est. Per annos multas transformationes transii.

Professionales. Personales. Interiores. Quaedam electiones voluntariae fuerunt. Aliae mihi a vita impositae sunt. Non omnes iucundae fuerunt. Non omnes iustae fuerunt. Sed unam rem servare conatus sum. Continuitatem inter id quod declarabam et id quod faciebam. Non semper id assecutus sum. Nemo semper id assequitur. Sed conatus sum. Et saepe vita hoc ipsum metitur. Conatum. Non perfectionem. Una ex illusionibus diffusissimis est fortitudinem in momentis exceptionalibus se ostendere. Ego contrarium inveni. Fortitudo in repetitione se ostendit. In surgendo quoque mane. In faciendo id quod faciendum est. In praesentia servanda cum nemo id animadvertit. In non relinquendo id quod custodiri meretur. Heroica virtus silens est. Paene invisibilis. Et fortasse ob hoc ipsum vera est. Saepe cogito de vinculis quae exsistentiam meam transierunt. Familia. Amici. Adiutores. Homines amati. Multa ex illis vinculis superfuerunt quia aliquis mansit. Non perfectus. Non invictus. Simpliciter praesens. Cum difficultates veniunt, celeriter invenis quis manere paratus sit.

Cum omnia bene se habent, hominibus circumdamur. Cum omnia difficilia fiunt, turba rarescit. Et illo momento emergunt praesentiae verae. Paucae sunt. Sed sufficiunt. Qualitas vitae raro pendet ex numero hominum quos convenis. Pendet ex numero hominum qui manent cum via implicata fit. Annis transeuntibus coepi permanentiam habere pro forma fortitudinis. Multo difficiliorem fuga. Multo difficiliorem ardore initiali. Multo difficiliorem promissis. Quia promissa momento pronuntiantur. Permanentia annos postulat. Postulat renuntiationes. Postulat patientiam. Postulat indolem. Multi incipiunt. Pauci pergunt. Etiam pauciores manent. Retro spectans, non de omnibus consiliis meis glorior. Nemo esse deberet. Sed una res est quam agnosco. In rebus quae vere referebant, adesse conatus sum. Pro familia mea. Pro hominibus quos amabam. Pro oneribus quae acceperam. Pro fide quam dederam. Non semper modo perfecto. Sed modo quam sincerissimo. In fine, fortasse vita non nos rogabit quot loca transierimus. Quot titulos cumulaverimus. Quot successus collegerimus. Fortasse quaestionem multo simpliciorem nobis ponet. “Cum tempus manendi erat, tu ubi eras?” Responsum meum non est perfectum. Sed honestum est. Ego mansi.