PRAESENTIA SUFFICIT

Per magnam vitae meae partem credidi pretium hominis iis quae efficere poterat metiendum esse. Erat opinio rationi consentanea. Mundus de industria ad eam confirmandam aedificatus videtur. Exigunt a nobis eventus. Numeros. Proposita. Praestationes. Metas. Quisque ordo suos indices habet. Quaeque societas suas dignitatum tabulas habet. Quaeque aetas alium modum successus metiendi invenit. Et fere semper mensura in eo quod apparet versatur. Raro in eo quod manet. Annis tamen labentibus rem miram animadvertere coepi. Homines quos maxime memineram fere numquam iidem erant ac ii qui splendidissimos eventus adepti erant. Alios homines memineram. Eos qui prope manserant. Eos qui audiverant. Eos qui tempus invenerant. Eos qui praesentes fuerant. Memoria humana minus mobilis est quam videtur. Post decennia non solum quid feceris meminit. Meminit quo animo alios affeceris. Et hoc inventum multa mutavit. Lente accidit. Ut omnes verae mutationes accidunt. Nulla subita patefactio fuit. Fuerunt centeni casus. Parvi. Paene inconspicui. Amicus qui advenit cum eum non vocaveris. Homo qui difficili tempore iuxta te sedens manet. Propinquus qui quaestionem solvere non potest sed tamen onus partiri eligit. In his omnibus accidit aliquid quod numeri metiri non possunt. Praesentia vim gignit. Non quod dolorem tollat. Quod solitudinem absolutam fieri prohibet.

Multi putant adiuvare esse solutiones invenire. Ego iam non tam certus sum. Qui me vere adiuverunt non semper responsa habebant. Saepe solam manendi voluntatem habebant. Et sufficiebat. Iuvenes credimus pretium in actione positum esse. Tempore procedente invenimus pretium saepissime in permanendo positum esse. Ibi esse. Non fugere. Non avocari. Non aliis mandare. Non evanescere. Praesentes esse. Parum videtur. Nequaquam parum est. Vivimus in societate coniunctionibus plena et saepe praesentia egente. Quemvis paucis momentis attingere possumus. Nuntios in quamlibet orbis partem mittere possumus. Sine intermissione communicare possumus. Attamen multi se magis quam umquam solos sentiunt. Fortasse quia praesentia non est quaestio artium technicarum. Quaestio humana est. Praesentia attentionem poscit. Et attentio inter rarissimas nostrae aetatis opes facta est. Memini quaedam vitae meae tempora quibus consilia non quaerebam. Non rationes quaerebam. Non responsa quaerebam. Comitatum quaerebam. Aliquem qui partem itineris partiri vellet. Aliquem qui dicere vellet: “Nescio quem exitum res habitura sit, sed eam solus non transibis.” Haec verba eventus non mutant. Nos mutant. Idque multo maius est. Per annos in locis laboravi in quibus omnia metiebantur. Praestationes. Pars mercatus. Incrementum. Fecunditas.

Attamen quaedam ex pretiosissimis quae accepi in nullo libello apparebant. Fiducia. Fides. Auscultatio. Propinquitas. Nihil horum facile in tabulam intrat. Attamen magnam vitae humanae partem sustinent. Praesentia eodem modo agit. Cum adest, non conspicitur. Cum deest, manifesta fit. Ut aer. Ut sanitas. Ut quidam affectus. Pretium eorum tum maxime sentimus cum iam praesto non sunt. Aetate didici praeceptum quod nullus liber me docuerat. Multae quaestiones non postulant ut statim solvantur. Postulant ut transeantur. Et cum quaestio transeunda est, praesentia plus valet quam peritia. Mirum dictum videri potest. Sed quicumque magnum discrimen vixit id statim intellegit. Nulla explicatio iacturam tollit. Nulla ratio morbum tollit. Nulla doctrina absentiam tollit. Sunt tempora quibus homini non opus est corrigi. Opus est ei comite. Hoc inventum etiam modum quo cum aliis agebam mutavit. Desii me obligatum sentire ad solutiones omnium rerum inveniendas. Desii silentium pro naufragio habere. Desii credere pretium meum ex facultate mundi reficiendi pendere. Coepi contra aliam virtutem colere. Promptam voluntatem. Praesto esse. Familiae. Amicis. Fragilibus. Iis qui difficultatem transibant. Iis quibus audiri opus erat.

Peritia minus conspicua est. Sed infinite utilior. Retro spectans, animadverto maximi momenti tempora vitae meae saepe unam notam communem habuisse. Aliquis aderat. Interdum ego eram. Interdum alii erant. Sed erat praesentia. Praesentia silens. Modesta. Non molesta. Praesentia quae nihil exigebat. Quae nullam gratiam petebat. Quae plausus non quaerebat. Erat, nihil aliud. Ut lumen nocte in fenestra accensum. Fortasse maturitas etiam in hoc consistit. Intellegere nos non debere cotidie eximios esse. Non debemus mundum servare. Non debemus omnibus persuadere. Non debemus omnia proelia vincere. Interdum simpliciter adesse debemus. Vere. Cum tota nostra attentione. Cum tota nostra humanitate. Cum tota nostra imperfectione. Nam homines multa obliviscuntur. Verba obliviscuntur. Dies obliviscuntur. Etiam magna facta obliviscuntur. Sed raro obliviscuntur quis tempore necessario iuxta se manserit. Denique, post laborem, itinera, successus, iacturas, mutationes et tempus actum, manet veritas mire simplex. Non semper quae accidunt mutare possumus. Non semper sanare possumus. Non semper servare possumus. Non semper intellegere possumus. Sed adesse possumus. Et multo saepius quam putamus, praesentia sufficit.