SOCIETAS INITIUM TANTUM ERAT

Multos annos credidi me curriculum aedificare. Erat persuasio rationi consentanea. Omni mane surgebam ad laborandum. Omnis hebdomas proposita habebat. Omnis mensis exitus habebat. Omnis annus rationem habebat. Omnia confirmare videbantur sententiam laborem caput fabulae esse. Deinde venit tempus. Et tempus, ut semper, suscepit ut singula suis locis poneret. Hodie, retro spectans, non tam numeros memini quam homines. Non tam statisticas memini quam colloquia. Non tam ordines agendi memini quam consilia. Est inventum mirum. Vitam agimus credentes valorem in structuris inveniri. Deinde invenimus valorem absconditum fuisse in hominibus qui illas structuras transibant. Ingressus sum mundum qui regulas certas habebat. Proposita clara. Normas altas. Disciplinam poscebat. Responsabilitatem petebat. Compendiis viarum non multum spatii dabat. Erat locus multa poscens. Et fortuna fuit. Nam disciplina forma reverentiae est. Ante omnia erga se ipsum. Vivimus aetate quae ingenium sine fine celebrat. Ego aliud revereri didici. Constantiam. Ingenium ianuam aperire potest. Constantia te per porticum transire sinit. Multi homines splendidi evanescunt. Multi homines ordinarii contra opera eximia exstruunt. Discrimen raro intellegentia est. Saepe continuitas est.

Dies post diem. Consilium post consilium. Responsabilitas post responsabilitatem. Illic incipiebam rem maximi momenti intellegere. Institutum numquam vere ex aedificiis constat. Non ex insignibus constat. Non ex praeconiis constat. Ex moribus per tempus iteratis constat. Omnis societas culturam visibilem et invisibilem possidet. Prior in libellis apparet. Altera emergit cum nemo spectat. Cum difficultas venit. Cum cliens non contentus est. Cum exitus deest. Cum discrimen ianuam pulsat. Illo momento invenis quid vere valeat. Per annos viros feminasque in angustiis observavi. Alii funditus mutabantur. Alii optimum sui aperiebant. Et illis momentis discebam. Non e successibus. E responsis. Nam vera indoles hominis raro diebus facilibus emergit. Se ostendit cum aliquid frangitur. Cum consilium fallit. Cum securitas evanescit. Cum sola indoles manet. Multa documenta maximi momenti vitae meae non ex auditorio venerunt. Non e libro venerunt. E congressibus cotidianis venerunt. A collegis. A clientibus. Ab hominibus qui verisimiliter numquam se aliquid docere putaverunt. Vita saepe sic agit.

Magistri maximi momenti se magistros non profitentur. Simpliciter coram nobis vivunt. Et aliquid eorum manet. Annis labentibus iter facere coepi. Nationes diversae. Culturae diversae. Linguae diversae. Initio differentias quaerebam. Naturale erat. Omnis terra suam quandam personam habere videbatur. Rhythmum. Rationem. Sensum. Deinde aliquid accidit. Similitudines animadvertere coepi. Pater de futuro liberorum sollicitus. Mater ad se devovendum parata. Iuvenis suum valorem probare cupiens. Operarius reverentiam poscens. Senex audiri volens. Coordinatae mutabantur. Homo mirum in modum similis manebat. Tum demum intellegere coepi societatem multo plus esse quam locum laboris. Fenestra erat. Me sinebat mundum observare. Intrare in res quas aliter numquam cognovissem. Intellegere geographiam homines multo minus dividere quam credant. Omne iter aliquid addebat. Omnis congressus finem mentis movebat. Omnis experientia praeiudicatam opinionem diruebat. Et me non animadvertente documentum ipso labore maius discebam. Homo ante omne systema venit. Semper.

Consilia mutantur. Mercatus mutantur. Artes mutantur. Generationes mutantur. Sed fiducia manet. Reverentia manet. Fides data manet. Monetae sunt quae numquam pretium amittunt. Cum illud tempus vitae meae recogito, non solum iter professionis id puto. Tirocinium humanum id puto. Officinam. Scholam non sollemnem in qua omnis dies particulam ad intellegentiam mundi addebat. Ideo hodie subrideo cum aliquis curriculum ad seriem munerum redigit. Munera temporaria sunt. Documenta manent. Homines manent. Transformationes manent. Denique mecum descriptionem ordinum non porto. Mecum gradum non porto. Mecum titulum non porto. Mecum centenas facies porto. Milia colloquiorum. Innumerabilem copiam documentorum ab hominibus communibus acceptorum. Et ante omnia certitudinem unam. Societas magni momenti erat. Permagni momenti. Me formavit. Me probavit. Mihi vias aperuit quas numquam mente finxissem. Sed meta non erat. Punctum initii erat. Nam labor peritias aedificabat. Mundus conscientiam aedificabat. Et vera fabula, quae lente intra me formam capiebat, adhuc incipienda erat.