DIES QUO OMNIA FRACTA SUNT

Nemo scit qui dies futurus sit. Haec est prima veritas. Possumus consilia capere. Possumus praevidere. Possumus systemata, strategias, praesidia et subsidia aedificare. Possumus nobis persuadere experientiam esse formam immunitatis. Sed semper venit dies quo aliquid frangitur. Interdum est homo. Interdum illusio. Interdum inceptum. Interdum corpus. Interdum necessitudo. Interdum certitudo quam inconcussam putabamus. Id quod illum diem tam singularem reddit est quod, paene semper, eum tantum postea agnoscimus. Cum accidit, eventus videtur. Serius intellegimus id confinium fuisse. Ego quoque diem meum habui. Plus quam unum, probabiliter. Quia vita liberalis est in fracturis distribuendis. Non rogat aetatem. Non rogat munus. Non rogat rationem argentariam. Non rogat curriculum. Pulsat et nihil amplius. Memini sensum certum. Non dolorem. Non metum. Stuporem. Stuporem inveniendi quam celeriter mutari possit facies vitae. Uno die omnia stabilia videntur. Postero die stabilitas memoria fit. Et tu te invenis ruinas observantem alicuius rei quam permanentem putabas. Illo momento invenis unam ex magnis illusionibus exsistentiae. Putamus nos dolere ob id quod amittimus. Saepissime dolemus ob id quod aeternum credebamus. Amissio eventum destruit. Deceptio persuasionem destruit.

Et persuasiones radices profundas habent. Cum aliquid vere frangitur, primus impulsus est reficere. Humanum est. Statim solutionem quaerimus. Explicationem. Remedium. Reum. Quidlibet dummodo ne accipiamus quasdam res in formam pristinam refici non posse. Ego quoque illam pugnam pugnavi. Ut omnes. Pugnam contra evidentiam. Quia evidentia atrox est. Non paciscitur. Non consolatur. Exsistit. Et nihil amplius. Sunt momenta quibus vita tibi tempus non concedit ad te parandum. Te intra transformationem impellit. Velis nolis. Ibi invenis quis sis. Non cum omnia procedunt. Cum aliquid procedere desinit. Non cum accipis. Cum amittis. Non cum aedificas. Cum partem aedificii collabi observas. Multi homines resilientiam fingunt ut qualitatem heroicam. Ego eam semper aliter vidi. Resilientia non est fortitudo. Est accommodatio. Fortitudo dicit: “Resistam.” Resilientia dicit: “Transformabor.” Et differentia ingens est. Quia quaedam tempestates vinci non possunt. Tantum transiri possunt. In vita mea conveni homines qui multo plus quam ego amiserant. Homines qui totos mundos collabi viderant. Familias. Valetudinem.

Securitates. Affectus. Eos spectans doctrinam fundamentalem didici. Dolor non necessario hominem destruit. Saepe destruit imaginem quam ille homo de se ipso habebat. Et est destructio valde diversa. Cum dolor venit, nos cogit sine personis apparere. Sine titulis. Sine muneribus. Sine praesidiis. Tantum nos. Et id quod manet. Initio haec nudatio terret. Deinde fit forma veritatis. Quia tandem agere partes desinimus. Memini tempus vitae meae quo omnia quae magni momenti putabam simul vacillare videbantur. Non erat discrimen unicum. Erat concursus. Quasi fatum decrevisset omnes quaestiones eodem momento ponere. Fuit tempestas difficilis. Sed hodie eam non delerem. Ob causam simplicem. Mihi monstravit quid verum esset. Cum domus ardet, non solum id quod destruitur amittis. Invenis etiam quid igni resistat. Discrimina hoc munus habent. Essentialia a supervacuis separant. Subtilitate paene crudeli. Homines qui centrales videbantur nullius momenti fiunt. Homines specie marginales necessarii fiunt. Ambitiones quae ingentes videbantur subito significationem amittunt. Parvae res pretium immensum sumunt. Amplexus. Vocatio telephonica. Praesentia. Verbum sincerum. Vita rerum ordinem primarum sine consensu nostro rursus componit. Et fortasse ita iustum est.

Quia multum eius quod vere discimus ex illis fracturis nascitur. Non ex continuitate. Ex interruptione. Retro spectans, animadverto diem quo omnia fracta sunt non fuisse etiam diem quo omnia finita sunt. Fuit dies quo aliquid diversum incepit. Sed hanc veritatem non statim intellexi. Postea intellexi. Multo postea. Cum ruinae iam fundamenta fieri coeperant. Cum vulnera iam cicatrices fieri coeperant. Cum metus locum comprehensioni reliquerat. Exsistit quaestio quam tempus omni homini ponit. Serius ocius. Non pertinet ad successum. Non pertinet ad pecuniam. Non pertinet ad famam. Quaestio multo simplicior est. “Quid facis cum aliquid frangitur?” Quidam consistunt. Quidam se abdunt. Quidam culpam mundo tribuunt. Quidam discunt. Ego discere conatus sum. Non semper bene. Non semper celeriter. Sed satis ut unam rem intellegerem. Fractura non est finis historiae. Est finis illusionis prioris. Et inter has duas ingens differentia exsistit. Quia quotiens aliquid frangitur, aliquid etiam revelatur. Indoles. Necessitudines. Veritas. Essentialia. Et cum pulvis tandem residit, cum strepitus aerem implere desinit, cum dolor vocem suam asperrimam amittit, manet quaestio silens. Non: “Cur accidit?” Sed: “Quis postea factus sum?” Ex illa quaestione nascitur caput sequens. Quia dies quo omnia fracta sunt non solum aliquid destruxit. Me coegit invenire id quod stans mansurum esset.