BEBAN YANG TIDAK DILIHAT SESIAPA

Apabila kita muda, tanggungjawab kelihatan sebagai perkataan yang keras — ia tidak mempunyai daya tarikan pengembaraan, warna kejayaan. Orang bermimpikan hasil; tanggungjawab datang kemudian, secara senyap, dan bertahan lebih lama daripada segala yang lain. Masa mengajar saya bahawa kehidupan seseorang tidak diukur pada hari-hari luar biasa. Ia diukur pada hari-hari biasa, apabila tiada siapa memerhati, apabila kita hanya perlu melakukan apa yang mesti dilakukan.

Tanggungjawab mempunyai kos, jauh lebih tinggi daripada yang disangka kebanyakan orang — ia memakan masa, tenaga, peluang, kadangkala sebahagian daripada impian kita. Tiada kehidupan tanpa harga; yang ada hanyalah orang yang memilih harga mana untuk dibayar. Dengan bertambahnya usia saya mula kurang menghormati mereka yang bercakap tentang pengorbanan mereka, dan jauh lebih menghormati mereka yang menjalaninya secara senyap.

Tanggungjawab tidak lahir daripada kepatuhan. Ia lahir daripada kasih sayang. Apabila kamu menyayangi sesuatu, kamu menjaganya; apabila kamu menjaganya, kamu menjadi bertanggungjawab; dan beban itu, perlahan-lahan, menjadi sebahagian daripada dirimu. Tiada undang-undang yang boleh memaksa kamu untuk hadir ketika lebih mudah untuk pergi — ini adalah keputusan dalaman, dan ia lebih bernilai daripada sebarang paksaan luaran.

Berapakah kos tanggungjawab? Sangat tinggi. Tetapi ia jauh lebih rendah kosnya berbanding pengabaian. Apabila masa berlalu, kita tidak mengingati keselesaan yang kita pertahankan. Kita mengingati orang yang kita lindungi, janji yang kita tepati, beban yang kita pilih untuk dipikul.