ไม่มีทางกลับ

มีการเดินทางบางอย่างที่เริ่มต้นด้วยการจากไป และบางอย่างที่เริ่มต้นด้วยการสูญเสีย เป็นเวลานานที่ผมเชื่อว่าการกลับคืนเป็นเรื่องของภูมิศาสตร์ แล้วผมก็ค้นพบว่าการกลับคืนบางอย่างไม่ได้นำไปสู่สถานที่ใดที่มองเห็นได้เลย เพราะสถานที่ที่ต้องไปถึงนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว หรือเราเปลี่ยนไปมากเกินกว่าจะจำมันได้ แต่ถึงกระนั้นความต้องการที่จะกลับคืนก็ยังคงอยู่ เป็นหนึ่งในความปรารถนาที่ลึกซึ้งที่สุดของมนุษย์ แต่เวลาไม่ให้อะไรกลับคืนเลย มันแปรเท่านั้น มันไม่เคยให้อะไรกลับมา

เช้าวันหนึ่งผมเข้าใจว่าผมไม่ได้ต้องการจะกลับไปจริง ๆ ผมต้องการเรียกคืนความรู้สึก ความแน่นอน โลกเวอร์ชันหนึ่งที่คำถามดูเหมือนจะมีน้อยกว่าคำตอบ ชีวิตไม่ได้เสนอการเดินทางข้ามเวลา มันเสนอเพียงการเปลี่ยนแปลงเท่านั้น ผมเริ่มมองการกลับคืนไม่ใช่ในฐานะการเคลื่อนไหวไปสู่สิ่งที่ผมเคยเป็น แต่เป็นการเข้าใกล้ต่อสิ่งที่ผมได้กลายมาเป็น

หลายคนใช้ชีวิตทั้งชีวิตค้นหาบ้าน คิดว่ามันคือสถานที่หนึ่ง แล้ววันหนึ่งพวกเขาก็ค้นพบว่าบ้านคือสภาวะของจิตวิญญาณ ผมเลิกถามว่าผมเป็นของที่ไหน แล้วเริ่มถามว่าผมพกพาอะไรติดตัวไปด้วย เพราะความเป็นเจ้าของเปลี่ยนไป พรมแดนเปลี่ยนไป แต่สิ่งที่เราแบกไว้ภายในก็เดินทางต่อไป

ท้ายที่สุดผมเลิกค้นหาทางกลับ เพราะผมเข้าใจว่าผมไม่ได้กำลังกลับไปไหนเลย ผมกำลังมาถึงต่างหาก มาถึงเวอร์ชันหนึ่งของตัวเองที่สร้างขึ้นจากการจากไปทั้งหมด การสูญเสียทั้งหมด การเปลี่ยนแปลงทั้งหมด การกลับคืนที่ผมแสวงหามาหลายปีไม่ได้นำไปสู่อดีต มันนำมาสู่ตัวผมเอง