ANG HULING ILAW NA NAKASINDI

May malalim na pagkakaiba sa pagitan ng pagligtas sa sarili at pananatiling nakatayo. Ang pagligtas ay likas na kilos. Ang pananatiling nakatayo ay pagpili. Sa mahabang panahon, naniwala akong usapin ng resulta ang buhay. Pagkatapos, dumating ang mga pagsubok, at natuklasan kong usapin ito, higit sa lahat, ng pagtitiis — moral, emosyonal, tao. May mga taong hindi nagtatanong kung ano ang nais mo. Nagtatanong sila kung ano ang kaya mong tiisin.

Natutunan kong bawat tao ay may guniguning punto ng pagkasira — at tinitingnan ng buhay, sa karaniwang kabalintunaan nito, na suriin ito. Kadalasan, natutuklasan nating mas matatag tayo kaysa inakala natin. Hindi mas malakas. Mas matatag. Ang lakas ay pag-aari ng mga bayani. Ang katatagan ay pag-aari ng karaniwang taong gumigising sa umaga at nagpapatuloy dahil may umaasa sa kanila.

May puntong huminto ka sa pagtatanong kung bakit ito nangyayari sa akin, at magsimulang magtanong kung ano ang dapat kong gawin ngayon. Kapag nangyari ang pagbabagong ito, hindi nawawala ang paghihirap, ngunit nawawala ang pangunahing papel nito. Bumabalik ang entablado sa kilos, sa kasalukuyan, sa susunod na hakbang.

Ngayon, hindi ako nagtitiwala sa perpektong kuwento, sa mga lalaking nagsasabing kailanman ay hindi sila nag-alinlangan. Ang mga peklat ay hindi kabaligtaran ng lakas. Sila ang patotoo ng pag-iral nito. Sa huli, hinuhusgahan ang bawat buhay sa isang tanong lamang: hindi kung gaano kataas ang inakyat mo, kundi kung ano ang natira nang kinuha na ang lahat ng iba. Nandito pa rin ako. Nakatayo pa rin.