Μια ασυνήθιστη σκέψη

ΜΙΑ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΣΚΕΨΗ

Καθώς διέσχιζα αυτή την αφηγηματική διαδρομή, που ξεκίνησε ως μια αυτόνομη αυτοβιογραφική οντότητα, ποτέ όμως με εκδοτική νοοτροπία, δεν συνάντησα πολλά εμπόδια, εκτός από τις συχνές εκδοτικές κρίσεις που διαφωνούσαν ανοιχτά, συχνά με αρκετή σφοδρότητα, υποστηρίζοντας ότι επρόκειτο για μια μορφή αφήγησης ούτε αναγνώσιμη ούτε χωνευτή για ένα κοινό διαμορφωμένο σε μεγάλο βαθμό από μια κουλτούρα AMAZON-FRIENDLY. Οι αναγνώστες είχαν συνηθίσει σε ιστορίες εγκεκριμένες, εκπαιδευμένες και προσαρμοσμένες σύμφωνα με όσα οι εκδότες θεωρούσαν αποδεκτά, χάνοντας συχνά την ίδια την αληθινή φύση του έργου. Επομένως, η δική μου, έλεγαν, δεν θα χωρούσε ποτέ. Κατά ειρωνικό τρόπο, ακριβώς αυτό ήταν που με κέντριζε περισσότερο: η δυνατότητα να πω μια ιστορία χωρίς λογοκρισία, χωρίς προσαρμογή, προορισμένη για έναν καθολικό αναγνώστη, όπου η ανάγνωση δεν θα αφορούσε απλώς μια ιστορία, αλλά μια ζωή βιωμένη, ή φαντασιωμένη, κι όμως αληθοφανή χωρίς κατ' ανάγκη να γίνεται πιστευτή.

Ποτέ δεν χρησιμοποίησα προκαθορισμένο σχέδιο για το τι θα έγραφα. Με καθοδηγούσαν το μυαλό μου, οι εμπειρίες μου, οι πεποιθήσεις μου και οι φαντασιώσεις μου. Μέσα σε καθεμιά από αυτές γεννήθηκε ο χαρακτήρας ΙΗΣΟΥΣ. Όχι εκείνος που περιγράφεται στην πνευματικότητα, αλλά εκείνος που ανήκει στο μάρκετινγκ, στις πωλήσεις και στον εταιρικό κόσμο, όπου το κύριο προϊόν ήταν μόνο ένα: ο λόγος. Ύστερα ήρθαν διάφορες ιστορίες, άλλες πιο διασκεδαστικές από άλλες, πάντα όμως ιστορίες αφηγηματικές, ποτέ βλάσφημες και ποτέ ασεβείς. Μέσα από αυτές αναδύθηκε εκείνο που όρισα ως τον συνάδελφο Gillette του έτους 2000, που υπήρχε μέσα σε μια εταιρεία η οποία θα γεννιόταν μόλις στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα κι όμως κατά κάποιον τρόπο έγινε ο πρώτος αξιωματούχος της στην ιστορία. Γιατί το διηγούμαι αυτό με τόση προσοχή στη λεπτομέρεια; Επειδή μόλις πριν από δύο ημέρες έστειλα μια επιστολή στον Αμερικανό Πάπα, που έχει γαλλικό επώνυμο, PREVOST, και βρέθηκα να στοχάζομαι πάνω στο επώνυμο GILLETTE, έναν Αμερικανό με γαλλικό επώνυμο. Στάθηκα και σκέφτηκα τον δικό μου ρόλο, σχεδόν σαν να μου είχε ανατεθεί να πω την αλήθεια ενός εγχειρήματος όπου η πρώτη δοκιμή ήταν η μάρκα με το προϊόν, και η δεύτερη το προϊόν χωρίς τη μάρκα. Κι αν όντως έτσι είχαν τα πράγματα; Τότε ίσως απλώς να απόλαυσα τον ρόλο του θεατή που δεν πληρώνει.

Και όπως ξέρουμε, όταν δεν πληρώνουμε για κάτι, ή αξίζει ελάχιστα, ή καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε ένα όνειρο χωρίς κόπο. Ferdinando