Θα ζήσει, θα πεθάνει

ΘΑ ΖΗΣΕΙ, ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ

Δώδεκα περάσματα από τη σιωπή στον θόρυβο

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι πρώτοι που επικοινώνησαν ήταν πρωτόγονοι άνθρωποι χωρίς ρούχα. Οι πρώτοι που ενημέρωσαν ήταν πρωτόγονοι άνθρωποι με ρούχα, και δημοσιογραφική ταυτότητα. Πρωτόγονοι πάντως. Τίποτα δεν άλλαξε. Μόνο που οι πρώτοι έπρεπε να επιβιώσουν από τη ζωή. Οι δεύτεροι βγάζουν τα προς το ζην επαναφέροντας τους επιζώντες στη ζωή. Δεν υπάρχει εδώ χρόνος για διαφωνίες ή κριτική. Ποτέ δεν άσκησα ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτό που θέλω να κάνω είναι να αφηγηθώ την ανθρωπολογική διαφορά ανάμεσα στα δύο, μέσα από ιστορίες. Η πρώτη αληθινή μορφή επικοινωνίας — και εδώ όλοι θα πεταχτούν από τη θέση τους — είναι η σιωπή. Πριν από τη λέξη. Πριν από τη φωνή. Πριν από τη χειρονομία. Πριν από τη στάση του σώματος. Η σιωπή πάντα μετρούσε την ευφυΐα ενός ανθρώπου από την ικανότητά του να επεξεργάζεται και να αποφασίζει. Ποτέ το αντίστροφο. Και οι άντρες, μαζεμένοι, έμεναν σιωπηλοί. Κοιτάζοντας τα αστέρια. Το αφηρημένο. Το φαντασιακό. Ώσπου, από μακριά, μια ομάδα γυναικών — σίγουρες ότι ήταν μόνες — άρχισε να μιλά μεταξύ τους. Χαμηλές φωνές. Ελεγχόμενος τόνος. Ελεγχόμενος ρυθμός. Μια τακτική καντέντσα. Κάθε λέξη προσεκτικά τοποθετημένη. Τίποτα στην τύχη.

Το πρώτο όμως μάθημα που άφησε η σιωπή στην ανθρωπότητα δεν είναι η εσωτερική συστολή. Είναι μια μέθοδος. Το τελευταίο σύνορο μέσα σε κάθε χώρο όπου παίρνονται οι πραγματικές αποφάσεις. Και ο θόρυβος μέσα στη σιωπή είναι το ένα πράγμα που δεν λείπει ποτέ. Έρχεται από μέσα. Συναισθηματικός και γνωστικός. Λογικός και ορθολογικός. Ενστικτώδης και συγκινησιακός. Όλα μαζί ταυτόχρονα. Οι μόνες που είναι πραγματικά ικανές να τον διαχειριστούν παραμένουν, όπως πάντα, οι γυναίκες. Τόσο πλήρεις, τόσο λειτουργικές, που τους ανατέθηκε επίσης το καθήκον να πάνε την ανθρώπινη αναπαραγωγή παρακάτω. Για όλα τα υπόλοιπα που δεν κάλυψα εδώ, τα αφήνω στην εμπειρία του καθενός. Αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι αυτού που είμαστε. ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Η πληροφόρηση μου θυμίζει ένα παιχνίδι που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά. Όλοι σε κύκλο. Ο πρώτος ψιθυρίζει μια λέξη στο αυτί του διπλανού. Περνά κατά μήκος της σειράς μέσα από δώδεκα ανθρώπους. Αυτό που έβγαινε από την άλλη άκρη ήταν συνήθως ένα ξέσπασμα γέλιου. Το παιχνίδι μπορούσε να παιχτεί με μία μόνο λέξη ή με μια ολόκληρη πρόταση. Να τι συνέβαινε. Ξεκινάς με ΘΑ ΖΗΣΕΙ. Δώδεκα περάσματα μετά, η λέξη που έβγαινε από την άλλη άκρη ήταν ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ. Ξεκινάς με ΟΛΟΙ ΞΕΡΑΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΖΟΥΣΕ. Δώδεκα περάσματα μετά γύριζε ως ΟΛΟΙ ΗΞΕΡΑΝ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΝΕΚΡΟΣ. Η ΚΗΔΕΙΑ ΟΡΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ 12 ΣΤΙΣ 12:00. ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ. Ακριβώς έτσι βλέπω τα μέσα να μετακινούν την πληροφορία σήμερα. Η ίδια εναρκτήρια φράση σε ένα θέμα, μεταφερμένη διαφορετικά από το ένα μέσο στο άλλο.

Αυτό που νομίζαμε παιδικό παιχνίδι είναι η πικρή αλήθεια ενός κλάδου όπου δεν έχει μείνει τίποτα που να ξεχωρίζει ένα περίπτερο από μια αίθουσα σύνταξης. Στο τέλος, τα δύο πράγματα μοιράζονται ένα και μόνο νήμα. Είναι και τα δύο παιδιά της ίδιας πρωτόγονης καταγωγής. Αρκεί να δεις πώς ντύνονται οι άνθρωποι. Ένα τελευταίο πράγμα, για να μην παρεξηγηθεί κανείς. Δεν ισχυρίζομαι ότι είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που έμεινε στη γη. Μόνο ο προτελευταίος. Ο τελευταίος βρίσκεται ακόμη πιο κάτω στη σειρά, και ψιθυρίζει στο αυτί κάποιου. Καλή ανάγνωση. Ferdinando

© 2026 Ferdinando Frega — All Rights Reserved. Gillette Audio — U.S. Copyright Registration Pending.