Πολλές κακίες και λίγες αρετές

ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΚΙΕΣ ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΑΡΕΤΕΣ

Η Ιταλία, από κοντά

Το να είσαι απρόβλεπτος έχει τα πλεονεκτήματά του, αλλά και τα τυφλά του σημεία. Εκείνες τις στιγμές που περιμένεις τη διαύγεια να έρθει από μόνη της. Και έρχεται. Αρκεί να ξέρεις να περιμένεις. Πράγμα που δεν είναι ιταλικό ταλέντο. Κανένα σχέδιο από την αρχή. Κανένας προγραμματισμός. Αυτή είναι δουλειά για όσους πληρώνονται αδρά για να φαίνονται στοχαστικοί, ενώ τα πραγματικά δεδομένα μένουν δεμένα με το ένστικτο και τη διαίσθηση. Δύο απόλυτες αξίες. Χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι είμαστε γιοι ικανών γυναικών. Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό. Οι Αμερικανοί το λένε «or» in progress, και το λένε με άνεση. Εμείς οι Ιταλοί δεν έχουμε διοικητικό όραμα. Μετά από δύο χιλιάδες χρόνια ακόμη υπερασπιζόμαστε τις θέσεις μας. Μαλώνοντας για το ποιος είχε τι, και ποτέ για το ποιος πραγματικά είχε τι. Και επικαλούμενοι πάντα τους αρχαίους Ρωμαίους. Επιδέξιους κατασκευαστές υδραγωγείων και αποχωρητηρίων. Δασκάλους της υποταγής, της κυριαρχίας, της σφετέρισης, των διακρίσεων. Τυλιγμένους σε ατέλειωτη διασκέδαση και όργιο. Πολλές κακίες και λίγες αρετές. Ένας λαός που κάρφωσε σε έναν σταυρό τον συνάδελφο που έφτασε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια κουβαλώντας μια λέξη και ένα βιβλίο. Δεν είχε έρθει για να αναγγείλει την άφιξη του Bezos και της Amazon. Είχε έρθει για να δείξει πώς χτίζεται και πώς αποκτάται μια επιχείρηση πάνω στο πετσί κάποιου άλλου. Δύο χιλιάδες χρόνια μετά το εξομολογητήριο είναι ακόμη στο ίδιο δωμάτιο. Οι αμαρτίες είναι οι ίδιες. Μόνο το επιτίμιο έχει επαναδιαπραγματευθεί.

Ένας λαός που έχασε τα πάντα και του έμειναν τα δημόσια ουρητήρια, και μια κυβέρνηση που κυβερνά όπως προσεύχεται κανείς βιαστικά. Μάτια κλειστά. Λόγια αποστηθισμένα. Το μυαλό ήδη έξω από την πόρτα. Ζητάμε προστασία από την Ουάσιγκτον και το λέμε κυριαρχία. Ζητάμε χρήματα από τις Βρυξέλλες και το λέμε αξιοπρέπεια. Ύστερα πάμε να κοινωνήσουμε με το ένα χέρι ακόμη μέσα στην τσέπη κάποιου. Η Εκκλησία τουλάχιστον παραδέχεται ότι έχει δόγματα. Η πολιτική μας έχει τα ίδια δόγματα και τα λέει κοινή λογική. Και οι δύο σού ζητούν να πιστέψεις χωρίς να ελέγξεις. Μόνο μία από τις δύο έχει την ευπρέπεια να το ονομάζει πίστη. Και υπάρχει ένα μάθημα που αυτή η χώρα δεν έμαθε ποτέ, παρότι στέκεται μπροστά στους βωμούς της επί αιώνες. Η φαινομενική υποταγή είναι η πραγματική κρυμμένη κατάκτηση. Είναι αναγνώσιμη μόνο από έναν άνθρωπο με άδειες τσέπες. Ενώ από τη μια πλευρά το κεφάλαιο ανεβαίνει, από την άλλη κάποια κρατά ακριβώς όσα μπορεί να χωρέσει, όπως ο κρουπιέρης δουλεύει ένα τραπέζι καζίνο. Η μπάνκα ποτέ δεν υψώνει τη φωνή της. Η μπάνκα περιμένει. Πράγμα που, όπως διαπιστώσαμε, είναι το ένα που εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε. Η Ιταλία. Μια χώρα όπου έρχεσαι για είκοσι μέρες διακοπές, τρως καλά, και μετά φεύγεις αμέσως. Γιατί δεν είναι μέρος που το συνιστώ.

Nando

Ferdinando

PDF ← Ελληνική έκδοση