Ένα έξοδο του Βατικανού που δεν υπάρχει

Ένα έξοδο του Βατικανού που δεν υπάρχει Το Βατικανό δημοσίευσε πρόσφατα στοιχεία σχετικά με τις αποδοχές των Καρδιναλίων και του Αγίου Πατέρα. Τα ίδια τα ποσά δεν εκπλήσσουν ιδιαίτερα. Πολλοί Καρδινάλιοι, ιδίως όσοι υπηρετούν εντός του Βατικανού, λέγεται ότι λαμβάνουν μεταξύ 3.000 € και 5.000 € τον μήνα. Αυτό που εκπλήσσει είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο επίσημος μισθός του Πάπα είναι μηδέν. Το Βατικανό καλύπτει απευθείας τις προσωπικές του ανάγκες και τα έξοδά του. Με την πρώτη ματιά, αυτό μπορεί να φαίνεται ευγενές, ακόμη και αξιοθαύμαστο. Μοιάζει συνεπές με την πνευματική φύση του αξιώματος και με την παράδοση μιας Εκκλησίας που εδώ και καιρό ξεχωρίζει τη διακονία από τον προσωπικό πλουτισμό. Όσο όμως το σκέφτεται κανείς, τόσο αναδύεται ένα απλό ανθρώπινο ερώτημα. Αν ο Πάπας ήθελε να αγοράσει μια εφημερίδα, ένα παγωτό, ένα μπουκάλι νερό, ή απλώς να πληρώσει έναν καφέ, θα μπορούσε να το κάνει εντελώς μόνος του; Το ζήτημα δεν είναι το ύψος των χρημάτων. Το ζήτημα είναι η αυτονομία. Μια ζωή στην οποία κάθε προσωπικό έξοδο απορροφάται από έναν θεσμό είναι επίσης μια ζωή στην οποία η ιδιωτικότητα μπορεί να εξαφανιστεί, η μοναξιά γίνεται σπάνια, και ακόμη και η πιο μικρή προσωπική χειρονομία κινδυνεύει να γίνει διοικητική υπόθεση. Κι όμως, πριν είναι η Αγιότητά Του, είναι ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε μια οικογένεια. Ένας άνθρωπος με φίλους, αναμνήσεις, συγγενείς και προσωπικές αγάπες. Ένας άνθρωπος που, παρότι κουβαλά μία από τις πιο απαιτητικές ευθύνες στη Γη, θα έπρεπε να διατηρεί την αξιοπρέπεια να διαχειρίζεται τουλάχιστον ένα μικρό μέρος των δικών του πόρων. Αυτή η ρύθμιση μοιάζει λιγότερο με πνευματική αρχή και περισσότερο με κληρονομιά μιας άλλης εποχής. Όχι θεολογικό κειμήλιο. Διοικητικό.

Αυτή η σκέψη με οδήγησε να φανταστώ μια απλή εναλλακτική. Όχι μια οικονομική μεταρρύθμιση. Ένα εταιρικό τελετουργικό προσαρμοσμένο στην ανθρώπινη πραγματικότητα. Αν οι Καρδινάλιοι λαμβάνουν μεταξύ 3.000 € και 5.000 € τον μήνα, γιατί να μη διαρθρωθούν οι αποδοχές μέσα από: — ένα σταθερό βασικό επίδομα. — ένα σκέλος συνδεδεμένο με μετρήσιμους στόχους. — ένα σκέλος συνδεδεμένο με ποιοτικές συνεισφορές. — και μια συμβολική αναγνώριση για τον Άγιο Πατέρα, ισοδύναμη με ένα μικρό ποσοστό των εσόδων του θεσμού. Όχι για να γίνει πλούσιος ο Πάπας. Όχι για να εμπορευματοποιηθεί η πίστη. Όχι για να μετατραπεί η Εκκλησία σε εταιρεία. Αλλά απλώς για να συνδεθεί η ευθύνη με την αναγνώριση. Σε κάθε οργανισμό, η ηγεσία αντλεί τελικά τη δύναμή της από τους ανθρώπους που υπηρετεί και συντονίζει. Όσο πιο δυνατή η κοινότητα, τόσο πιο δυνατός ο θεσμός. Όσο πιο δυνατός ο θεσμός, τόσο μεγαλύτερη η νομιμοποίηση της ηγεσίας του. Το Βατικανό δεν είναι εταιρεία. Ούτε όμως θα έπρεπε η πιο ορατή θρησκευτική μορφή στη Γη να τοποθετείται στην παράδοξη θέση να ασκεί τεράστια εξουσία ενώ δεν διαθέτει καμία απολύτως προσωπική οικονομική αυτονομία. Αυτό δεν είναι θεολογικό επιχείρημα.

Είναι ανθρώπινο.

Επί δύο χιλιάδες χρόνια, η Εκκλησία κηρύττει την κοινωνία, την αλληλεγγύη, και την ιδέα ότι η δύναμη έρχεται από την ενότητα και όχι από την απομόνωση. Ίσως αυτή η αρχή θα έπρεπε να ισχύει και στην ίδια την κορυφή. Γιατί τα άτομα, από μόνα τους, σπάνια είναι δυνατά. Πάντα η ένωση είναι που δημιουργεί τη δύναμη. Και αν αυτό το μάθημα ισχύει για τους πιστούς, θα έπρεπε να ισχύει και για τον άνθρωπο που πέρασε τη ζωή του διδάσκοντάς το.

Δοξασμένος ο Ιησούς Χριστός. Ferdinando

ΥΓ. — Βρέθηκα να αναρωτιέμαι: αν η Αγιότητά Του εξαρτάται εξολοκλήρου από τον θεσμό, και κανείς δεν του δανείζει ούτε ένα δολάριο, πώς υποτίθεται ότι θα έρθει να με συναντήσει;