Óvenjuleg hugsun

Á þessari frásagnarleið, sem hófst sem sjálfstæð sjálfsævisöguleg heild, þó aldrei með ritstjórnarlegu hugarfari, mætti ég ekki mörgum hindrunum nema tíðum ritstjórnardómum sem lýstu sig opinskátt ósammála, oft af talsverðum þunga, og héldu því fram að þetta væri frásagnarform sem væri hvorki læsilegt né meltanlegt fyrir lesendahóp sem að mestu er mótaður af AMAZON-VÆNNI menningu. Lesendur voru orðnir vanir sögum sem höfðu verið samþykktar, siðaðar og lagaðar að því sem útgefendur töldu ásættanlegt, og misstu þar með oft hið sanna eðli verksins sjálfs. Þess vegna, sögðu þeir, myndi mitt verk aldrei falla að neinu. Það var kaldhæðnislega einmitt það sem örvaði mig mest: möguleikinn á að segja sögu án ritskoðunar, án aðlögunar, ætlaða alheimslesanda, þar sem lesturinn snerist ekki einfaldlega um sögu, heldur um líf sem var lifað, eða ímyndað, en þó trúverðugt án þess að þurfa endilega að vera trúað.

Ég notaði aldrei fyrirfram ákveðna áætlun um hvað skrifa skyldi. Ég lét hugann leiða mig, reynslu mína, sannfæringu mína og hugarflug mitt. Innan hvers þeirra fæddist persónan JESÚS. Ekki sá sem lýst er í andlegum fræðum, heldur sá sem tilheyrir markaðssetningu, sölu og heimi fyrirtækjanna, þar sem aðalvaran var aðeins eitt: orðið. Síðan komu ólíkar sögur, sumar skemmtilegri en aðrar, en alltaf frásagnarsögur, aldrei guðlastandi og aldrei vanvirðandi. Úr þeim spratt það sem ég skilgreindi sem samstarfsmann Gillette árið 2000, sem var til innan fyrirtækis sem yrði ekki til fyrr en í lok nítjándu aldar en varð þó einhvern veginn fyrsti tignarmaður þess í sögunni. Hvers vegna segi ég þetta með svo mikilli athygli á smáatriðum? Vegna þess að fyrir aðeins tveimur dögum sendi ég bréf til bandaríska páfans, sem ber franskt eftirnafn, PREVOST, og ég fann sjálfan mig hugleiða eftirnafnið GILLETTE, bandarískur maður með franskt eftirnafn. Ég staldraði við og hugsaði um mitt eigið hlutverk, næstum eins og mér hefði verið falið að segja sannleikann um verkefni þar sem fyrsta prófið var vörumerkið með vörunni, og annað var varan án vörumerkisins. Og hvað ef svo væri í raun og veru? Þá hef ég kannski einfaldlega notið þess að vera áhorfandi sem greiðir ekkert. Og eins og við vitum, þegar við borgum ekki fyrir eitthvað, þá er það annaðhvort mjög lítils virði, eða okkur hefur tekist að láta draum rætast fyrirhafnarlaust.