Fjandsamleg yfirtaka himnaríkis

Bréfið sem sent var til páfans 11. ágúst 2026 fékk staðfestingu á móttöku innan tímaramma sem engin trúarstofnun hafði nokkru sinni lofað opinberlega. Það voru aðeins þrjár mögulegar skýringar. 1. Páfastóllinn tekur ekki við tölvupósti. 2. Páfastóllinn býður ekki upp á sérstakt netfang fyrir venjulega trúaða. 3. Páfastóllinn kýs bréfaskipti á pappír, send með hefðbundnum pósti. Samt sagði mér eitthvað að ég tilheyrði ekki hópi hinna trúuðu. Ég tilheyrði hópi samstarfsmanna. Kannski frá annarri öld. Án hempu. Án prestakraga. Án nokkurs sýnilegs valdsmerkis.

Eftir átta ár inni í klausturskóla reknum af nunnum taldi ég mig þó enn vera iðkandi kaþólikka með sæmilegt magn af trú eftir á lager. Morguninn eftir hegðaði heimasíminn minn sér eins og hann væri andsetinn. Símtöl bárust úr öllum áttum. Allir endurtóku sömu spurninguna. „Hefurðu séð það?“ Séð hvað? „Þú ert fyrstur.“ Fyrstur hvar? „Á vefnum. Alls staðar. Fyrir ofan Vatíkanið. Fyrir ofan dagblöðin. Fyrir ofan Wikipedia. Það eina sem er ofar en þú er síðufóturinn.“ Upplýsingarnar hljómuðu fáránlega. Því miður voru þær líka sannar. Um hádegisbil stóð ég frammi fyrir hinum raunverulega dómstóli hins heilaga embættis: konu minni og dóttur minni. Yfirheyrslan hófst samstundis. „Ef páfinn byði þér til Vatíkansins, hvað myndirðu segja við hann?“ Ég brosti. Sem sögumaður, sölumaður, rithöfundur og öðru hverju atvinnusvindlari hef ég sjaldan þjáðst af skorti á svörum. Þá birtist bankastjórinn minn, sem vildi svo til að var líka vinur, óvænt heima hjá mér og veitti nauðsynlega frásagnarlega hröðun. Ég svaraði loksins. „Ég myndi útskýra fyrir hans heilagleika að tíminn væri kominn fyrir hann til að skrá sig í söguna í þrígang.“ Þögn. Allir hlustuðu. „Í fyrsta lagi með því að verða páfi.“ Hlé. „Í öðru lagi með því að viðurkenna opinberlega að Jesús Kristur hafi verið sléttrakaður og þar með fyrsti samstarfsmaðurinn sem Gillette eignaðist nokkru sinni.“ Enginn greip fram í. Uppörvaður af því að vera ekki handtekinn á staðnum hélt ég áfram. „Í þriðja lagi með því að færa Gillette aftur heim og setja fyrirtækið undir vernd Vatíkansins.“ Herbergið sprakk. Allir hlógu. Allir nema dóttir mín. Hún var að reikna út líkurnar á að hugmyndin væri sett fram í alvöru og, enn verra, að reyna að skilja hvaðan hún væri upprunnin. Stefnan sjálf var ansi einföld. Kirkjan yrði öflugasta markaðsstofnun mannkynssögunnar. Sérhver pakki af blöðum. Sérhver rakvél. Sérhver bæklingur. Sérhver sölustandur. Sérhver auglýsing. Mynd Jesú. Vörumerkjatryggð yrði samstundis guðfræðilegt álitamál. Enginn myndi nokkru sinni skipta um vörumerki aftur. Hinir trúuðu myndu kaupa blöð kirkjunnar. Kirkjan myndi eignast neytendur. Neytendur myndu verða trúaðir. Hinir trúuðu myndu fjármagna góðgerðarstarf. Góðgerðarstarf myndi skapa velvild. Velvild myndi skapa meiri trú. Svinghjólið yrði eilíft. Svo kom annar áfangi. Páfinn myndi hefja fjandsamlega yfirtöku. Ekki gegn öðrum trúarbrögðum. Gegn Wall Street. Gillette myndi yfirgefa hlutabréfamarkaðinn að eilífu. Engir hluthafar framar. Ekkert ársfjórðungslegt panikk framar. Engir greinendur framar sem útskýra veruleikann fyrir fólkinu sem raunverulega byggði hann. Fyrirtækið yrði hluti af verndaðri arfleifð mannkynsins. Stýrt af tólf fiskimönnum völdum beint úr klerkastéttinni. Upprunalega stjórnunarlíkanið. Prófað fyrir tvö þúsund árum. Niðurstöðurnar eru sögulega marktækar. Að sjálfsögðu myndi þvottaefnafólkið aldrei skilja hvað hefði gerst. Einn daginn ættu þeir gullgæs. Næsta dag héldu þeir að þeir ættu gæs án eggja. Það sem þeim myndi yfirsjást er að gæsin hefði skyndilega eignast tvo milljarða viðskiptavina í viðbót. Tekjurnar myndu þrefaldast. Stjórnunarkostnaður myndi hrynja. Heil lög af stjórnendum myndu hverfa hljóðlega. Margir þeirra hálaunaðir. Fáeinir þeirra hæfir. Fylgnin hafði aldrei verið endanlega staðfest. Fyrir mitt leyti sá ég aðeins eina persónulega áhættu. Páfinn gæti samþykkt. Og ef hann samþykkti gæti hann beðið mig um að snúa aftur til vinnu fyrir móður Gillette. Bara nógu lengi til að hleypa sprotanum af stað á ný. Það myndi samstundis skapa kunnuglegt vandamál. Hans heilagleiki myndi þegar vita verðið mitt. Einn dal. Ekki af því að það væri virðið. Heldur af því að það hafði alltaf verið brandarinn. Og eins og sérhver hættulegur brandari innihélt hann miklu meiri sannleika en huggun.