NIMIA RERUM VERITAS UNO MOMENTO

Insania ut Excessus, Insania ut Visio

Insanum me appellaverunt. Plus quam semel. Interdum quia nimium cogitabam. Interdum quia nimium sentiebam. Et interdum simpliciter quia res ex alio angulo videbam. Cum tempore intellexi insaniam saepe titulum esse quem imponimus ei quod in genera digerere non possumus. Idem est instrumentum quo templum usum est. Genus assigna. Titulum inveni. Hominem in minorem imaginem eius quod iam noveras converte. Verbum cum saeculo mutatur. Munus non mutatur. Est tamen genus insaniae ex nimia sensibilitate natum. Ex nimia interrogatione. Ex impotentia superficies sine profunditate accipiendi. Insania est conclave ubi cogitatio celerius quam sermo currit. Ubi affectus omnes simul veniunt. Ubi cor ianuas suas claudere non potest. Quisquis per illud transit numquam immutatus exit. Quia aliquid vidit. Et quod visum est non potest non visum fieri. Multi credunt insaniam contrarium esse ingenii. Non persuasum habeo. Interdum propinqui sunt. Interdum insania est ingenium ad ultimum finem suum perveniens. Punctum ubi contineri iam non potest. Ubi nimias coniunctiones videt. Nimias significationes. Nimium realitatis eodem tempore.

Et cum id accidit, sermo iam non sufficit. Solus gestus — aut silentium — manet ut interpres imperfectus. Ea est altera conclavis pars. Ab extra visa, excessus est. Ab intus visa, aliud omnino est. Est regio quam pauci agnoscunt. Iacet inter chaos et claritatem. Inter vulnus et intellectum. Inter ruinam et renascentiam. Eam insaniam lucidam appello. Ibi coniunctiones conspicuae fiunt. Personae cadunt. Minutiae loqui incipiunt. Difficile est explicatu. Qui id numquam experti sunt pro confusione habent. Re vera contrarium est. Nimia claritas est. Nimium realitatis simul observatum. Qui in insania lucida vivunt non perditi sunt. Simpliciter per loca iter faciunt quo ceteri nondum pervenerunt. Olim clientem visitavimus qui numquam ad diem solvebat. Morae eius eum assidue in indicem rationum praeteritarum reducebant. Etiam praefectus crediti implicatus est. Ex Mediolano veniebat. Magis resolvens. Magis rationalis. Minus affectuosus. Cliens tamen audire nolebat. Tempus praeteriit. Quodam die eum iterum conveni. Dixi: “Gratulor. Nomen tuum in indice praeteritarum rationum iam non est. Tandem ceteris similis factus es.” Me aspexit. Arrisit. Et respondit: “Mi care amice, iterum aspice. Si me non vidisti, non ideo ibi non sum.” Illo momento aliquid intellexi. Insania lucida non est videre quod non est. Est videre quod est dum ceteri omnes alio spectant. Excessus et visio non sunt duo conclavia. Idem conclave sunt, et ianua qua uteris decernit quo nomine id appelles. Qui id insaniam vocant extra stant. Non conclave describunt. Formam defendunt. Et forma numquam cuiquam ignovit quod extra eam vixerit. Ferdinando © 2026 Ferdinando Frega / Frega Editore. Licensed under CC BY-NC-ND 4.0.