Sumptus Vaticanus Qui Non Exstat

G I L L E T T E V A T I C A N O

Sumptus Vaticanus Qui Non Exstat Vaticanum nuper notitias edidit de mercede Cardinalium et Sancti Patris. Ipsi numeri non admodum mirandi sunt. Multi Cardinales, praesertim ii qui intra Vaticanum serviunt, ut fertur, inter €3.000 et €5.000 in mensem accipiunt. Quod mirum est aliud omnino est. Merces Pontificis publica nulla est. Vaticanum eius necessitates et sumptus personales recta persolvit. Primo aspectu hoc nobile, etiam laude dignum, videri potest. Consentaneum videtur naturae spiritali illius muneris et traditioni Ecclesiae quae diu ministerium a proprio lucro distinxit. Quo magis tamen quis de eo cogitat, eo magis simplex quaestio humana emergit. Si Pontifex acta diurna, gelidam bellariam, lagoenam aquae emere vellet, aut simpliciter capulum solvere, possetne id omnino per se ipsum facere? Quaestio non est de pecuniae summa. Quaestio est de libertate sui iuris. Vita in qua omnis sumptus personalis ab instituto absorbetur est etiam vita in qua secretum evanescere potest, solitudo rara fit, et vel minimus gestus personalis in rem administrativam verti periclitatur. Et tamen, priusquam Sanctitas Sua est, homo est. Homo in familia natus. Homo cum amicis, memoriis, propinquis et affectibus personalibus. Homo qui, quamquam unam ex gravissimis in Terra responsabilitatibus fert, dignitatem retinere debet saltem exiguam partem opum suarum administrandi.

Haec dispositio minus principium spiritale videtur quam alterius aetatis hereditas. Non reliquiae theologicae. Sed administrativae. Ea cogitatio me duxit ut simplex aliquid aliud animo fingerem. Non reformationem oeconomicam. Sed ritum societatis ad humanam veritatem accommodatum. Si Cardinales inter €3.000 et €5.000 in mensem accipiunt, cur non mercedem ita componere: — fixum stipendium fundamentale. — partem cum propositis quae metiri possunt coniunctam. — partem cum contributionibus qualitatis coniunctam. — et symbolicam agnitionem Sancti Patris, parvae parti centesimae redituum instituti aequalem. Non ut Pontifex dives fiat. Non ut fides in mercem vertatur. Non ut Ecclesia in societatem negotiatoriam mutetur. Sed simpliciter ut responsabilitas cum agnitione coniungatur. In omni societate ductus denique vires suas ex hominibus haurit quibus servit quosque coordinat. Quo firmior communitas, eo firmius institutum. Quo firmius institutum, eo maior ductus eius legitima auctoritas. Vaticanum societas negotiatoria non est. Sed neque maxime conspicua in Terra persona religiosa in eam contradictoriam condicionem poni debet, ut immensam auctoritatem exerceat dum nullam omnino oeconomicam libertatem propriam possidet. Hoc argumentum theologicum non est.

Humanum est. Per duo milia annorum Ecclesia communionem, consensum, et illam sententiam praedicavit vires ex unitate potius quam ex solitudine venire. Fortasse id principium etiam in ipso summo valere deberet. Quia singuli, per se ipsos, raro validi sunt. Semper unio est quae vires creat. Et si ea doctrina credentibus vera est, etiam vera esse debet homini qui vitam suam eam docendo consumpsit. Laudetur Iesus Christus. Ferdinando

P.S. – Mecum quaerebam: si Sanctitas Sua ab instituto omnino pendet, et nemo ei unum dollarium commodat, quomodo venire debet ut me conveniat?