ตู้นิรภัยที่ชื่อว่าศาสนจักร

วันนี้ผมได้รับสายจาก Francesco หนึ่งในลูกชาวอิตาลีสามคนของผม เขาพูดว่า รู้ไหมพ่อ ตอนนี้ยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ พ่อถังแตกจริง ๆ ไม่ต้องสงสัยเลย

ผมตอบว่า อรุณสวัสดิ์ สบายดีไหม ผมบอกเขาว่านี่น่าจะเป็นวิธีเปิดบทสนทนาทางโทรศัพท์ที่ดีที่สุด และว่าตลอดสามสิบสามปี ผมใช้เวลาสอนเขาไม่มากพอจริง ๆ ว่าจะพูดกับมนุษย์อีกคนอย่างไร

ผมเพิ่งอ่านมาว่าลูกชายผูกพันกับแม่อย่างเหนียวแน่น ปัจจัย X มาจากแม่ และเมื่อพูดถึงสติปัญญาก็แทบไม่มีอะไรให้เถียง มันไม่ทรยศต่อความคาดหวัง ย้อนกลับไม่ได้ในการส่งต่อ สิ่งที่เป็นพันธุกรรมตามธรรมชาติเปลี่ยนไม่ได้

การมีลูกสาวเป็นเรื่องปลอบใจ และแม้เราจะไม่มีเหตุผลต้องโทรหากัน เพราะเราอยู่บ้านเดียวกัน วันเดียวกันนั้นเธอบอกผมว่าบทสนทนาของเราทำให้เธอไม่สงบ และเธอไม่เข้าใจว่าแรงกระทบทางอารมณ์และความเห็นอกเห็นใจนั้นมาจากไหน

ผมยิ้มให้เธอ เท่านั้นก็พอ เธอเป็นลูกสาวของผม ไม่ต้องอธิบาย ข้อเท็จจริงบางอย่างครองเหนือสิ่งอื่นทั้งหมด

แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมเคยเขียนหนังสือชื่อ THE PHONE CALL OF JESUS ผมถอนมันออกจากการตีพิมพ์หลังจากไปเจอมันอยู่ในเธรดแชทของ Amazon ที่ซึ่งมีคนถามว่าหนังสือที่ทำโดย AI ควรจะราคาเท่าไหร่กันแน่

พระองค์กำลังคิดถึงเล่มของพระองค์เอง ที่เขียนไว้ราวสองพันปีก่อน มันขายไปแล้วหลายพันล้านเล่ม และค่าลิขสิทธิ์ของพระองค์ก็กลายเป็นนิรันดร์ เก็บอยู่ในตู้นิรภัยที่ชื่อว่าศาสนจักรคาทอลิก

ซึ่งมีคนอยากเปลี่ยนชื่อมันเป็น AMAZURCH

ส่วนที่ตลกที่สุดคือแบบนี้ ในทุกความคิดที่เรามี มีชิ้นส่วนหนึ่งของเราที่เราไม่เคยแนะนำให้ใครรู้จัก คนที่มองเราจากข้างนอกจะหยุดสักครู่ มองเรา แล้วก็มาถึงจุดเดิมเสมอ

ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกันวะ