Die Maatskappy Was Net Die Begin

Vir baie jare het ek geglo ek bou ‘n loopbaan. Elke oggend het doelwitte gehad, elke jaar ‘n balansstaat. Toe het tyd aangekom en alles op sy plek gesit. Vandag, terugkykend, onthou ek nie die syfers so veel soos die mense nie, nie die statistieke so veel soos die gesprekke nie. Ons bring ‘n leeftyd deur en glo waarde word in strukture gevind, dan ontdek ons dit was versteek in die mense wat daardeur beweeg het.

Ek het geleer om iets anders as talent te respekteer: konstantheid. Talent kan ‘n deur oopmaak; konstantheid laat jou toe om die gang te deurkruis. ‘n Organisasie is nooit werklik gemaak van geboue of embleme nie. Dit is gemaak van gedrag wat oor tyd herhaal word — en sy onsigbare kultuur kom net na vore wanneer niemand kyk nie, wanneer ‘n krisis aan die deur klop.

Soos ek begin het om deur verskillende nasies te reis, het ek eers na die verskille gesoek. Toe het ek begin om die ooreenkomste raak te sien: ‘n vader bekommerd oor sy kinders se toekoms, ‘n moeder gereed om haarself op te offer, ‘n werker wat respek vra. Die koördinate het verander. Die mens het verbasend soortgelyk gebly.

Die maatskappy was belangrik. Dit het my gevorm, dit het my op die proef gestel. Maar dit was nie die eindstreep nie. Dit was die beginpunt. Werk het vaardighede gebou. Die wêreld het bewustheid gebou. En die ware verhaal, dié wat stadig binne my vorm aangeneem het, moes nog begin.