KESÊ DAWÎN YÊ LI WIR MA

Em di serdemekê de dijîn ku livînê, lezê, guherîna berdewam pîroz dike. Û dîsa jî, dema ku ez li jiyana xwe temaşe dikim, kesên ku şopa herî kûr hiştine ne ew bûn ku bi leztirîn direvin. Ew ew bûn ku man — dilsoz bo prensîpekê, berpirsiyariyekê, sozekê, kesekî. Bo demeke dirêj min serkeftinê bi livînê tevlihev kir. Paşê min vedît ku pêşveçûn ne mecbûrî tê wateyê dûrketinê. Carinan ew tê wateyê mayînê.

Berdewamî divê roj bi roj tê avakirin, bêyî çepikan, di beşê nedîtî yê jiyanê de ku hema hema kesî nabîne. Werzên bidestxistinê hene, û paşê werzên berxwedanê tên, ku pirs ne ew e ka tu çiqas dikarî biçî, lê ka tu çiqas dikarî amade bî.

Min kesên ku kariyerên awarte ava kirine û nekaribûn têkiliyekê ava bikin nas kirine. Mayîn ne pirsek erdnîgarî ye. Ew pirsek exlaqî ye — tu dikarî deh caran welat biguherînî û dilsoz bimînî bo tiştê ku girîng e, an tu dikarî tevahiya jiyana xwe li heman kolanê bijî û her prensîba xwe xayin bikî.

Dema ku dijwarî tên, tu zû vedikî ka kî amade ye bimine. Kalîteya jiyanekê kêm caran bi hejmara kesên ku tu pê re rû bi rû dibî ve girêdayî ye. Ew bi hejmara wan ên ku dema rê tevlihev dibe dimînin ve girêdayî ye. Belkî jiyanê wê ji me pirs neke em çend cihan derbas kirine, lê pirsek hêsantir: dema ku dema mayînê hebû, tu li ku bûyî? Bersiva min ne bêkêmasî ye. Lê ew rasttir e. Min ma.