RONAHIYA LI PENCEREYÊ

Bo piraniya jiyana xwe min bawer dikir nirxê kesekî bi tiştê ku ew karîbû pêk bîne tê pîvandin. Wek ku salan derbas bûn, min dest bi têbînîkirinê kir ku kesên ku ez herî zêde tînim bîr hema hema qet li gel wan ên ku encamên herî balkêş bidest xistibûn nayên. Min ew kesên ku nêzîk mabûn, guhdarî kiribûn, hazir bûbûn bibîr xistin. Bîra mirovan ne tenê tiştê ku tu kirî tîne bîr xwe. Ew çawa te hîstên yên din kirî tîne bîr xwe.

Gelek kes difikirin alîkarîkirin tê wateya dîtina çareseriyan. Ez êdî ewqas ne piştrast im. Kesên ku bi rastî alîkariya min kirin her tim ne bersiv hebûn. Pir caran wan tenê amadebûna mayînê hebû. Û ew têrî kir. Em di civakekê de dijîn ku tijî têkiliyan e û pir caran feqîr a hebûnê ye, em dikarin bi kesekî re di çirkeyan de bigijin hev, lê dîsa jî gelek kes ji her demê zêdetir tenê hîs dikin.

Bi temenê min hîn bû ku gelek pirsgirêk naxwazin ku were çareser kirin ji hemî deng ve. Ew dixwazin ku were derbas kirin. Û dema ku divê pirsgirêkek were derbas kirin, hebûn ji jêhatîbûnê hêjatir e. Min dev ji hîskirina peywirdariyê ji bo dîtina çareseriyên her tiştî berda, û min dest bi pêşxistina taybetmendiyeke din kir: amadetî.

Mirov gelek tiştan ji bîr dikin. Ew peyvan, tarîxan, tewra bûyerên girîng jî ji bîr dikin. Lê ew kêm caran ji bîr dikin kî li kêleka wan di gava hewce de ma. Em her tim nikarin tiştê ku diqewime biguherinin, her tim nikarin şîfa bikin an xelas bikin an femkirin. Lê em dikarin li wir bin. Û pir zêdetir ji tiştê ku em xeyal dikin, hebûn têrî dike.