NEMO MIHI VENIAM DEDIT

Est consuetudo mira quae multos homines per totam vitam comitatur. Exspectant. Momentum rectum exspectant. Occasionem rectam exspectant. Agnitionem exspectant. Exspectant aliquem qui dicat eos paratos esse. Exspectant concessionem invisibilem quae fere numquam venit. Per annos viros feminasque eximios observavi in limine facultatum suarum immotos stare. Non quia ingenium deerat. Non quia intellegentia deerat. Sed quia veniam exspectabant. Aliquem qui diceret: “Vade.” “Nunc potes.” “Concessum est tibi.” Vita raro sic agit. Immo fere numquam. Retro spectans, animadverto nullum e consiliis vere gravibus vitae meae a certitudine praecessum esse. Nullum. Cum aliquid novi incepi, paratus non eram. Cum directionem mutavi, non omnes notitias habebam. Cum provocationes me maiores accepi, cautiones non possidebam. Unam tantum persuasionem possidebam. Manere immotum peius fore. Discrimen inter vitam actam et vitam spectatam saepe illic invenitur. In momento quo homo veniam a futuro petere desinit. Iuvenes credimus homines esse quibus mandatum sit pro nobis decernere. Magistros. Moderatores. Instituta. Potestates. Tempore invenimus illos homines idem mysterium obire quod nos obimus. Nemo tabulam integram possidet. Nemo finem vere novit. Omnes partem fabulae suae ex tempore fingunt. Hoc inventum terrere potest. Aut liberare potest. Mihi liberatio fuit.

Nam me coegit responsabilitatem suscipere. Responsabilitas verbum mirum est. Multi id cum pondere coniungunt. Ego id cum libertate coniungo. Dum alius pro te decernit, semper ei culpam tribuere potes. Cum tu decernis, nullae iam excusationes exstant. Tu solus exstas. Et directio quam elegisti. Fuerunt momenta quibus multo simplicius fuisset renuntiare. Manere ubi eram. Non periclitari. Me non exponere. Non mutare. Omne iter haec compita continet. Veniunt nec se nuntiant. Ianua aperitur. Pars nostri eam transire vult. Altera fugere vult. Nam mutatio semper pretium habet. Nemo illud momentum videt. Extrinsecus omnia simplicia videntur. Intrinsecus proelium est. Non contra mundum. Contra nos ipsos. Contra timorem errandi. Timorem non parem esse. Timorem iudicii. Timorem amittendi quod iam possidemus. Didici timorem malum esse consiliarium sed optimum indicem. Saepe eam ipsam directionem monstrat quam explorare deberemus. Non quia iucunda sit. Quia incrementum continet. Experientiae quae vitam meam transformaverunt commodae non erant. Praesidio firmatae non erant.

Periculis vacuae non erant. Simpliciter necessariae erant. Aliquando eligendum est. Licet concessiones petere pergere. Aut licet vivere incipere. Haec duo raro congruunt. Inveni homines qui omnes condiciones implebant nec umquam profecti sunt. Et alios qui paene nihil possidebant sed continentes transierunt, negotia exstruxerunt, morbos obierunt, vitam suam denuo finxerunt. Discrimen non in curriculo erat. In habitu animi erat. Posteriores aliquid intellexerant. Neminem venturum esse ut eos servaret. Neminem momentum perfectum eis traditurum. Neminem sollemniter confirmaturum eos paratos esse. Itaque inceperunt. Nihil amplius. Tempore intellexi fere omnes magnas transformationes imperfecte incipere. Primus gradus incertus. Colloquium telephonicum. Iter. Subscriptio. Consilium quod maius videtur quam homo qui id capit. Saepe fortitudo describitur ut absentia timoris. Ineptum est. Fortitudo est procedere dum timor iuxta te ambulare pergit. Sciens eum non evaniturum. Sciens eum strepitum facturum. Sciens eum temptaturum tibi persuadere ut retro redeas. Et nihilominus pergere. Quod hodie ut cursum cohaerentem videmus erat, dum accidebat, series electionum fragilium. Saepe certitudinem non habebam me rectum facere. Habebam tantum certitudinem nihil facere pravum esse. Discrimen subtile sed decretorium est. Vita non semper eum praemio afficit qui vincit. Saepe eum praemio afficit qui proficiscitur.

Qui temptat. Qui audet. Qui ianuam transit. Nam omnis experientia aliam experientiam gignit. Omnis gradus novas facultates creat. Omnis motus novos congressus parit. Immotum manere contra solam immobilitatem parit. Hodie multi homines incitamenta quaerunt. Ego directionem quaero. Incitamenta mutantur. Directiones manent. Semper erunt homines parati tibi explicare cur aliquid fieri non possit. Cur tempus non sit. Cur paratus non sis. Cur satis experientiae non habeas. Cur periculum nimis magnum sit. Audi eos. Deinde solus decerne. Nam denique nemo eorum vitam tuam vivet. Nemo eorum pondus renuntiationum tuarum feret. Nemo eorum tempus pro te transibit. Id opus ad te solum pertinet. Si documentum est quod tempus mihi reliquit, hoc est. Occasiones quae vitam meam mutaverunt non venerunt litteris concessionis comitatae. Sigilla non ferebant. Diplomata non ferebant. Cautiones non ferebant. Unam tantum interrogationem ferebant. “Visne intrare an foris manere?” Quaque vice timui. Quaque vice haesitavi. Quaque vice idem intellexi. Nemo mihi veniam daturus erat. Itaque ianuam ipse aperui. Et illic fabula ambulare perrexit.