GILLETTEINTERNATIONAL

Ik ben aan het einde gekomen van deze drempels op dezelfde manier waarop ik op veel plaatsen in mijn leven ben aangekomen — niet door een perfecte kaart te volgen, maar door een draad te volgen. Toen ik aan dit pad begon, bouwde ik geen saga. Ik probeerde eenvoudigweg te begrijpen waarom sommige mensen in ons blijven leven, waarom bepaalde wonden lessen worden, waarom de tijd veel dingen meeneemt, maar niet alles.

Met het verstrijken van de jaren begreep ik dat DE MENSEN DIE BLEVEN niet geboren is uit een merk, een bedrijf, of zelfs een familie. Ze is geboren uit een vraag: hoe kan een leven tijdperken, landen, culturen en mensen doorkruisen zonder zijn eigen identiteit te verliezen? Ik vond het antwoord niet in de resultaten. Ik vond het in de relaties — want niemand bouwt zichzelf alleen, niemand groeit alleen, niemand redt zichzelf alleen.

Nu ik hier ben aangekomen, wil ik de onzichtbare menigte erkennen achter elk pad: mijn grootvader, mijn vader, mijn moeder, voor wat zij doorgaven zonder het te moeten uitleggen; de vrouwen die vóór mij zagen wat er gebeurde; de collega’s, de klanten, de vreemden die mij allemaal, op verschillende manieren, iets hebben geleerd; de landen die mij eraan herinnerden dat de wereld veel groter is dan onze overtuigingen; en zelfs zij die zijn weggegaan, wier afwezigheden de man die ik werd evenzeer vormden als de aanwezigheden.

Dit werk draagt mijn naam. Maar het behoort niet alleen mij toe. Het behoort ook toe aan allen die, bewust of onbewust, onderweg een spoor hebben nagelaten. Als je op deze bladzijden iets hebt gevonden dat jou toebehoort, dan is dit verhaal niet langer alleen het mijne. Het is een beetje het jouwe geworden. Daarom sluit ik niet af met een afscheid. Ik sluit af met dankbaarheid.