BUKSAN MO MISMO ANG PINTO

May kakaibang ugali na kasama ng maraming tao sa buong buhay nila: naghihintay sila. Naghihintay ng tamang sandali, ng pagkilala, ng di-nakikitang pahintulot na halos hindi dumarating. Sa paglingon, wala sa mga tunay na mahalagang desisyon sa buhay ko ang naunahan ng katiyakan. Isang paniniwala lamang ang taglay ko — na mas masahol pa kung mananatili akong hindi kumikilos.

Sa paglipas ng panahon, natutuklasan nating ang mga taong akala nati’y atas na magdesisyon para sa atin ay kaharap din ng parehong misteryo na kinakaharap natin. Walang taglay na kumpletong mapa. Maaaring matakot dito, o maaaring palayain nito. Para sa akin, ito’y kalayaan, dahil pinilit ako nitong pasanin ang responsibilidad — at hangga’t may nagdedesisyon para sa iyo, laging may masisisi ka. Kapag ikaw ang nagdesisyon, ikaw lamang ang umiiral, at ang direksyong iyong pinili.

Natutunan kong masamang tagapayo ang takot ngunit napakahusay na tagapagpahiwatig. Ang tapang ay hindi kawalan ng takot; ito ang pagpapatuloy habang nananatiling kasama mo ang takot, alam na hindi ito mawawala, at patuloy pa ring pagsulong.

Laging may mga taong handang ipaliwanag kung bakit imposible ang isang bagay, kung bakit hindi ka pa handa. Pakinggan sila, pagkatapos ay magdesisyon nang mag-isa — sapagkat wala sa kanila ang mamumuhay ng buhay mo. Bawat pagkakataong nagbago sa buhay ko ay walang tatak, walang garantiya. Isang tanong lamang ang taglay nito: gusto mo bang pumasok, o gusto mo bang manatili sa labas? Kaya’t binuksan ko mismo ang pinto.