DURACELL, HET MEVROU TANAKA GESÊ

Duracell, Mrs. Tanaka Said — a Japanese executive walks through Milan Malpensa airport past two Gillette men at a café table

The Art of Attraction · Afrikaanse Uitgawe ·  Nr. 12

DURACELL, HET MEVROU TANAKA GESÊ

Die Japannese Dood


Daardie dag was ek by die hoofkantoor in Milaan. Ek moes aan die bemarkingsmense verduidelik hoe ’n produk verkoop kon word net deur mense daaraan te laat ruik, iets waaraan niemand nog ooit gedink het nie.

Ons het versorgingsprodukte verkoop en nog nooit enige soort verbintenis met voedsel gehad nie. Maar wat logies gelyk het, het in die werklikheid ’n ander dimensie ontmoet, waar fantasie met noir getrou het en skielik waarheid geword het.

Die idee was dat as ons ’n kliënt vra om aan die bak van ’n produk te ruik, hy vir ons sou sê hy ruik niks behalwe geperste karton nie. En ek sou die een wees wat vir hom sê dat hy nie die geur van sukses agter die handelsmerk alleen kon ruik nie.

Ahahahahahahahah.

Maar kom ons verdwaal nie in die agtergrond nie. Dit is nie waaroor die verhaal gaan nie.

Ek het pas van my worsbroodjie teruggekom toe ek, net by die uitgang langs die portierhokkie, my uitvoerende hoof aantref wat op die punt was om te vertrek. Hy het my nader geroep en gesê: “Frega, kom saam met my. Hou op om met die bemarkingsmense te speel, hulle sal nooit verstaan nie, nie voordat hulle jou in die veld aan die werk sien nie. Kom saam, ons gaan na die lughawe om ’n Gillette-kollega te ontmoet, die nuwe uitvoerende hoof van Japan, mevrou TANAKA.

“Jy sal sien, sy is ’n aangename vrou, en sy is lief vir Kalabriërs. Lank gelede het sy ’n kêrel van jou wêreld gehad; sy het my dit by ons laaste direksievergadering in Boston vertel.”

“Maar Dottore, ek praat nie Japannees nie, ek het nog nooit meisies in daardie plekke gehad nie, ek sou nie weet hoe om my te gedra of wat om te sê nie. Ek was nog nooit daar nie.”

“Kom nou, klim in die motor, jy bestuur. Ons gaan na Milano Malpensa en ek sal op pad verduidelik. Ek sal my sekretaresse laat sê aan almal wat na jou soek dat jy saam met my op ’n sending is.”

Ons het omtrent vyftig minute pad voor ons gehad, en hy het my persoonlike vrae begin vra: die familie, die kinders, nuus van my pa, wat hy goed geken het. Glad geen werk nie. Eers in die laaste tien minute voor die lughawe het hy my ’n paar tegniese besonderhede gegee oor wie aankom.

Mevrou Tanaka het onlangs ’n verlies gely, die dood van haar pa, en dit was ’n goeie geleentheid om ons medelye te betuig. Tussen die reëls deur het dit uitgekom dat sy van die wêreldwye direksie van Duracell kom en hierdie vars aanstelling by Gillette eers ’n paar kwartale tevore ontvang het. Maar geen vermoede van wat daaragter gelê het nie, ten minste nie op my breedtegrade nie.

Ek het haar sien aankom: middelmatige lengte, elegant, glimlaggend. My uitvoerende hoof het haar hartlik gegroet met die rituele soen op albei wange. Ek het nie sulke vertroulikheid gehad nie en my daartoe beperk om haar hand te soen, en sy het geglimlag.

Sy het gevra om eers die toilet te gebruik en dan by een van die tafeltjies van die kroeg stil te hou, om iets te drink en ’n paar woorde te wissel.

Sy het kort daarna teruggekom, vars en selfs geuriger as tevore, en my uitvoerende hoof het hom na haar gedraai om sy medelye te betuig. Sy het geantwoord:

“Die dood is oral in die wêreld dieselfde, maar die filosofie van dié wat na die dood kyk en die verhaal van die lewe vertel, is vir ’n Oosterse volk baie ver van die Westerse een.” Wat het sy bedoel?

“Julle huil wanneer julle hom onthou. Ons glimlag wanneer ons sy verhaal vertel, want hy leef binne wat hy gedoen het, nie net binne wat hy was nie.”

Dit was ’n nuwe konsep en terselfdertyd ’n moeilike een. Ek het nie my voet verloor nie, maar ek het gesukkel om dit te verteer.

Toe het sy na my gedraai en in perfekte Kalabriese dialek gesê: “Capisci sti.”

Ahahahahahahahah.

Die twee van hulle het omtrent tien minute saam gebly, in ’n privaat gesprek, en ek het aanhou dink aan haar woorde. Op pad terug verby my het sy totsiens gesê en weggestap, en terwyl sy vertrek, het ek haar agterna geroep, skreeuend:

“Mevrou Tanaka, capiscia aaaa.”

Sy het geglimlag en weggestap.

Nog vyftig minute in die motor om terug te kom by die hoofkantoor. Die uitvoerende hoof het stil gebly, niks gesê nie, en ek het bestuur sonder om vrae te vra, totdat hy op ’n sekere punt vir my gesê het:

“Die Japannese kollega het my vertel dat jy ’n aangename man is, maar dat ek versigtig met jou moet wees.” Hoekom?

“Sy het gesê dat mense soos jy nie vir maatskappye werk nie, en hulle ook nie bestuur nie.” En wat doen hulle?

Hy het geglimlag en geantwoord: “Capisci sti.”


Ferdinando

PDF ← The Art of Attraction