GILLETTE: Η ΝΥΧΤΑ

Gillette: The Night — Past The Gillette Depression, chapter 10

Πέρα από την κατάθλιψη της Gillette · Ελληνική έκδοση ·  Νο. 10

GILLETTE: Η ΝΥΧΤΑ

Gillette 20 — Nando the Scribe


Ναι, κι εκείνη τη νύχτα μείναμε μόνοι. Μόνο οι δυο μας. Εγώ κι ο σύντροφός μου χιλίων μαχών — εκείνος που δεν είχε προδώσει ποτέ τις προσδοκίες, που πάντα μου επέτρεπε να κάνω καλή εντύπωση. Μια προστιθέμενη αξία, άξια αιώνιας αναγνώρισης γι’ αυτόν τον ρόλο.

Προσοχή όμως — δεν μιλάω για σκύλο. Ακόμη κι αν το όνομά του αρχίζει από το γράμμα D. Αχαχαχαχαχ.

Ποιος ξέρει πόσες ακόμη συναντήσεις θα είχαμε. Πόσα έθνη, μέρη γεμάτα κόσμο κι άλλα άδεια. Τώρα όμως ήταν ώρα να κλείσω τα μάτια. Οι συγκινήσεις της μέρας ήταν πολλές. Και το κλάμα είχε γίνει ένας τρόπος να λέω ευχαριστώ σε όσους δεν ήταν πια εδώ.

Η παρουσία μιας Ασιάτισσας ανθοπώλισσας, που τη συνάντησα το απόγευμα κοντά σε ένα νεκροταφείο, με γύρισε σε μια ανάμνηση από τη δεκαετία του ’90.

Η Tihany ήταν μια νέα και όμορφη γυναίκα, μέσα σε έναν οίκο ανοχής στο Ανόι. Εκείνη τη μέρα με πήγε να τον επισκεφθώ — για να μου δείξει τον χώρο δουλειάς της. Για εκείνη ήταν σαν να μου έδειχνε το επιχειρηματικό κέντρο στον 54ο όροφο του One Liberty Plaza στη Νέα Υόρκη. Δεν έβλεπε καμία διαφορά.

Ήταν περήφανη. Ευτυχισμένη με εκείνο το μέρος. Το είχε κερδίσει με την αξία της και είχε νικήσει τη μητέρα της, την πρώην επικεφαλής του καταστήματος. Ιδανική οικογενειακή δομή, θα μπορούσε να πει κανείς — για τους υπαλλήλους κάποιου εκδοτικού οίκου.
Με πήρε από το μπράτσο, με έβαλε να καθίσω, μου πρόσφερε ένα τσάι με λεμόνι και είπε:

Nando, να θυμάσαι πάντα — οι επιθέσεις μέσα σε έναν πόλεμο δεν θέλουν ποτέ άμεσες απαντήσεις. Ούτε συναισθηματικές. Ούτε αντανακλαστικές. Μόνο αναμονή. Αναμονή που είναι κόρη μιας λογικής και ορθολογικής συμπεριφοράς, όπου η νίκη είναι ο μόνος σου σύμμαχος. Η νίκη είναι εκείνη που σου δίνει ηδονή και χαρά. Και συχνά δεν ζητά τίμημα. Το κάνει από αγάπη. Λίγο όπως κάνουμε εμείς, με άντρες σαν εσένα.

Ο στοχασμός ήταν βαθύς. Μου πήρε χρόνο να τον χωνέψω — αν σκεφτεί κανείς ότι η άγνοιά μου πάντα υπερίσχυε της ευφυΐας και της τελευταίας γυναίκας στη γη.

Άρχισα να χαμογελώ. Η γυναίκα μου, από το άλλο δωμάτιο, ρώτησε με τι γελούσα. Τι είχα δει.

Της είπα ότι ήταν μόνο ένα φάντασμα.

Το φάντασμα μέσα σε μια νύχτα.


Nando

PDF ← Πέρα από την κατάθλιψη της Gillette