Frega Akutana na Sundar

Niliposikia jina lile kwa mara ya kwanza, nilijiuliza kwa dhati: huyu ni nani, shetani? Kila mtu alikuwa akimzungumzia. Alikuwa karibu kuchukua nafasi ya Mnazareti — isipokuwa hakuwa na umri wa miaka 2,000. Alikuwa na miaka 54 tu, na alitoka katika nchi ile adhimu iitwayo INDIA.

Mahali pekee duniani ambapo unavuta hewa ya Kiingereza lakini unaishi na utamaduni na umaridadi wa Kiasia, ndani ya mchanganyiko wa lugha 22, ambapo karibu watu bilioni 1.5 wanaishi kwa kudumu.

Lakini turudi kwenye hadithi yetu: jina hili lilihusishwa na kampuni iitwayo ALPHABET. Sikujua wao ni nani pia. Nilidhani ni aina fulani ya muungano ulioanzishwa kwa ajili ya watu wasiojua kusoma duniani, wale ambao hawakuwahi kupata bahati ya kujifunza kusoma na kuandika. Kisha nikagundua kwamba sikuwa nimekosea kabisa, kwa sababu hilo ndilo hasa ilichoshughulikia — isipokuwa maandishi, usomaji na fasihi viliishi ndani ya wavuti, iliyotumia misimbo miwili: desimali ya kibinadamu na binari ya kialgorithimu.

Nilikuwa na hamu ya kumwelewa mtu huyo, kwa hiyo, kama Kipling, nilipanda treni na kusafiri kutoka Reggio Calabria hadi Bombay, ambayo leo wanaiita Mumbai.

Mahali nilipokuwa nikienda palikuwa wazi. Walikuwa wakinisubiri CHENNAI, katika jimbo la TAMIL NADU kusini mwa India, ambako ndugu wa loji wangenikaribisha. Kila mtu alijua — kuanzia Loji Kuu ya Uingereza kwenda chini — kwamba Ndugu Frega aliishi kwa dola 70 za Marekani kwa mwezi na hakuwa na mazoea ya kumwomba mtu yeyote chochote.

Hatimaye nilikuwa nimefika. Walikuwa wakinisubiri na wakanipeleka nyumbani kwao, lakini nilikataa na badala yake nikajaribu kupanga chumba. Kukaa siku tatu kulikuwa ndani ya uwezo wangu wa kifedha na kuliendana na bajeti yangu.

Nilikuwa na saa chache tu za kuizoea sehemu ile pale REGUNATHA alipofika kunichukua. Tulikuwa tukienda wapi?

TAASISI YA TEKNOLOJIA YA INDIA MADRAS.

Mara tu tulipofika, tukiwa tumeingia kidogo tu ndani ya lango la kwanza la chuo kikuu, niliona bango lililonipiga kama radi. Kauli mbiu yao, kwa Kisanskriti, ilitafsiriwa hivi:

MAFANIKIO HUTOKANA NA VITENDO.

Tulipokelewa na maprofesa wawili, ndugu Wamasoni, na mara moja nikaanza kuwauliza kuhusu SUNDAR. Nilikuwa na hakika kwamba alisoma Madras wakati wao wakiwa bado wasaidizi.

Maprofesa walikiri kwamba walijua yeye ni nani, ingawa kwa kweli alisoma KHARAGPUR. Lakini hapa, walisema, sote tunamhesabu kuwa mmoja wetu.

Kabla ya jambo lingine lolote, walinieleza tulikuwa wapi. Hii haikuwa tu kampasi fulani ya chuo kikuu huko Boston. Tulikuwa ndani ya kitu cha ajabu: IIT Madras pia ilikuwa na uwezo wa kompyuta kuu kupitia IBM Virgo Super Cluster, ikitoa nguvu ya ukokotoaji ya TERAFLOPS 97.

Hiyo ilimaanisha nini, shetani, sikujua kabisa. Sielewi chochote kilicholaaniwa kuhusu kompyuta, lakini niliitikia kwa kichwa kwa sababu, kwa sauti yao, nilielewa kwamba kauli ile ilikuwa muhimu. Na hilo tayari lilinitosha kuwa pale.

Baada ya taratibu rasmi, tuliondoka mahali pale, na REGUNATHA akaniambia kwamba alikuwa na jambo la kunishtukiza. Nikasema, “Tuombe lisiwe wanawake. Nina miaka 61 na si kijana tena. Siku hizi wanawake ndio namna ya mazungumzo ninayoipenda zaidi, kwa sababu ninachota kutoka kwenye ubunifu na akili zao na ninajilisha vyote viwili.”

Alisema tulikuwa tukienda kumwona mwanamke. “Lakini tulia, Nando, hakuna ngono inayohusika. Anaonekana kumjua vizuri sana mtu unayemtafiti, na utaona kwamba hatakuangusha.”

“Na zaidi ya hayo, unajua kwamba kabla hatujawa Wamasoni, sisi ni watu huru wenye tabia njema!”

“Ndiyo, lakini tubaki tumevaa nguo, tafadhali.” Hahahahahah.

Tuliingia kwenye lango la nyumba yake. Mwanamke kijana alitukaribisha. Lazima alikuwa na umri wa miaka 25 hivi, lakini sikudhani alikuwa binti wa SUNDAR — na kweli, alikuwa mpwa wa mwanamke aliyekuwa akitusubiri.

Alitukaribisha na kutukalisha kwenye sofa lake. Alitupa chai isiyoepukika, lakini kama Mkalabria mwema niliuliza ni lini tungekula. Nilikuwa nikiishi kwa maji kwa siku mbili, na tumbo langu lilikuwa tayari limegoma. Lilikuwa bado halijaelewa kwamba hatukuwa Italia.

Mwanamke huyo alijitambulisha kama RADHA na mara moja akaniuliza maswali ya moja kwa moja, akiwa tayari anajua mimi ni nani.

Nilimwinamia REGUNATHA na kunong’ona, “Radha, kama yule wa Zoho?”

Na yeye, bila kubadilisha sura, akasema, “Hapana, yule ni mdogo zaidi. Huyu ana hekima zaidi.”

Alisema alifurahi sana kusoma SAGA YA WILKINSON kwenye gillettenarrative.com. Huenda aliisoma mara 20 na alijiona mwenyewe katika vifungu fulani — katika sura ya shangazi yake. Kisha, kwa haiba ya kike isiyozuilika, licha ya kuwa na miaka 90, aliniuliza kama kila kitu ndani yake kilikuwa kweli.

Nilijibu kwa utani rahisi: ukweli na uongo ni algorithimu mbili za maisha, na kati yao kuna simulizi, ambayo hubaki kuwa usemi wa kuonekana wa mtu mmoja anayeiandika.

Alitabasamu, lakini hakushangaa. Aliniambia kwamba hilo ndilo jibu pekee ambalo ningeweza kutoa. Lilifichua mimi ni nani bila kusema hivyo. Ndiyo maana angenipa taarifa kuhusu SUNDAR.

Alipokuwa mdogo, alikuwa akichora sifuri mia moja kila wakati, na hakuna aliyeelewa kwa nini. Siku moja aliweka 1 mbele yake. Tulidhani iliwakilisha akaunti yake ya benki ya baadaye. Miaka thelathini baadaye, alikuwa akifanya kazi katika kampuni iitwayo hivyo hasa: Google, kutoka googol, 1 ikifuatiwa na sifuri 100.

Kila mtu alikuwa tayari daima kulaumu kasoro hii kwa kazi ya mama yake kama mwandishi wa hati mkato. Lakini tulikuwa mwanzoni tu, na leo tunaelewa kwamba kasoro aliyozaliwa nayo iligeuka kuwa si kitu ila ukamilifu.

Tulisikia kutoka kwa chanzo cha kuaminika kwamba siku moja, akiwa na udadisi kama kawaida, mama yake alimuuliza mwanawe jinsi benki ilivyoweza kumtumia salio la akaunti lenye sifuri 12. Alijibu, “Wanaandika namba kwa mkono, kwa mwandiko wa kuunganisha. Hakuna nafasi ya kutosha.”

Niligundua kwamba katika hadithi zote, mwanamke yule na ndugu aliyeniandama — naye pia mzee — mara nyingi walitazamana kwa macho ya kuelewana. Lakini nilikuwa nimezingatia tu kile nilichokuwa nikifanya na sikusimama kufumbua msimbo wao wa tabia.

Radha aliniambia kwamba Sundar alikuwa akipendwa daima na kwamba wanawake mara nyingi walimsindikiza kwa sababu ya umaridadi, akili na haiba yake. Karibu ni picha yangu, kama si tofauti ya mifuko yetu.

Wakati ulipofika, nilisimulia hadithi chache za miaka yangu 40 ya safari katika nchi 65: hadithi za maisha, utani na matukio. Mwanamke huyo alionekana kuzama sana kiasi kwamba alitualika chakula cha jioni. Lakini kwa adabu niliamua kwamba si jambo sahihi kukubali. Nilikuwa bado sijawa tayari.

Tulipokuwa tukiondoka, alinipa kikaratasi kidogo na kusema, “Nando, niandikie wakati wowote unapotaka. Napokea barua zako kwa furaha kubwa. Na unaweza kuniita Shangazi — ningejivunia.”

REGUNATHA alikuwa akicheka kama mwendawazimu, nami sikuweza kuelewa kwa nini. Alisema ilikuwa imepita angalau miaka 30 tangu ajikute katika hali kama ile. Nilimwomba anirudishe hotelini, lakini kwanza nilikuwa na udadisi wa kutosha kumuuliza:

“Samahani, lakini mke wako alikuwa akifanya kazi gani?”

Bila kufikiri, alijibu, “Alikuwa mwandishi wa hati mkato.”

Nilikuwa karibu kulipuka, lakini nilijizuia. Wakati huo nilimwomba aniache karibu na hoteli. Ningetafuta mahali pa kula mwenyewe, na siku iliyofuata ningeondoka.

Aliniuliza kama nilihitaji kitu kingine chochote, nami nikamwalika aje nyumbani kwangu Calabria wakati wowote atakapopata nafasi. Ningefurahi kumkaribisha — kumwonyesha kile ambacho sisi Wakalabria tunajua kukifanya vizuri popote duniani.

Lakini wahusika wa hadithi hii walikuwa nani, kwa kweli?

Watu halisi. Sikuwahi kuwauliza walikotoka. Nilikubali tu uwepo wao, kwa sababu hicho ndicho nimekuwa nikifanya kwa miaka 61 — na nina hakika ulimwengu hautanisahau.

Na ndani ya kikaratasi kidogo cha bibi yule wa Kihindi, nilikuta ujumbe uliosema: “Rudi kwangu wakati wowote unapotaka. Karibu wakati wote.” Chini kulikuwa na anwani yake.

Siku iliyofuata nilirudi kituoni. Treni ilionekana kutotaka kuondoka, lakini sikujua kwa nini. Labda ilikuwa ikinisubiri. Au labda ilikuwa imeelewa kwamba baada ya AFRIKA YANGU, Mkalabria angeweza pia kuwa na INDIA YANGU.