LUDZIE GILLETTE UMARLI

W życiu człowieka współistnieje wiele rzeczy, ale pierwszymi pozostają konieczność i potrzeba.

W tych dwóch wymiarach człowiek się odsłania, ale część duchowa karmi się decyzjami emocjonalnymi – nigdy chłodnym, logicznym rozumowaniem.

Dziś był mój dzień, dzień poświęcony moim kolegom z Gillette, którzy umarli u kresu swojego czasu w firmie.

Pierwsza myśl pobiegła, rzecz jasna, do mojego ojca. Łzom zdawało się nie być końca, aż cichy głos z wnętrza powiedział mi: przestań być małą dziewczynką, jesteś człowiekiem Gillette – a mój ojciec ze zdjęcia na grobie zdawał się uśmiechać z aprobatą.

Potem poszedłem odwiedzić Maria, kolegę z firmy, którego znałem z lat mojego ojca, i przy nim znalazłem też Guida – wszyscy trzej byliśmy w tej samej grupie roboczej, ale każdy miał inną osobowość.

Szanowali mnie, troszczyli się o mnie, a każda okazja była dobra, żeby opowiedzieć historię, anegdotę, tak jak potrafi ją opowiedzieć tylko ktoś, kto wywodzi się ze sprzedaży.

Potem, w kościele – bo nie pozwalała na to odległość do miejsca, gdzie naprawdę byli pochowani – wspomniałem Giuliana, mojego przyjaciela i kierownika regionu, który mnie wyszkolił, oraz doktora Di Tullio, dyrektora sprzedaży tego Gillette Italia, który uczynił firmę wielką, budując ludzi, którzy nigdy nie znali zmęczenia i byli dumni, że są gladiatorami uzbrojonymi w ostrza.

Potem, na zakończenie dnia, pomyślałem o dziadku Campie. Nigdy nie poznałem go osobiście – lata, w których obaj byliśmy aktywni, się nie pokrywały – ale łączyły nas trzy rzeczy.

Byliśmy handlowcami, pisarzami i masonami, a żeby zamknąć krąg, obaj myśleliśmy o tym, jak budować systemy, które zmienią świat i ludzi w nim żyjących: jemu udało się to fizycznie, ja próbuję zrobić to poznawczo, i obaj wiedzieliśmy, że to było trudne, ale nie niemożliwe – tak jak zawsze, kiedy rodzi się coś nowego.

Żegnajcie, wszyscy ludzie Gillette.